|
مراسم اختتاميه چهارمين دوره
جشنواره موسيقي دانشجويان سراسر كشور، با حدود يك ساعت تاخير در سالن آمفي تآتر
مركزي دانشگاه امير كبير آغاز شد. سالن كوچك و جمعيت زيادي كه براي اين مراسم
حاضر شده بودند، اين نكته را يادآور شد كه براي سال هاي بعد، حتما بايد در فكر
مكان ها و سالن هاي اجراي بهتر و بزرگتري بود. اين جشنواره را مي توان در بين
دوره هاي قبل از چند جهت برتر و همينطور در چند مورد ضعيف تر توصيف كرد. حضور
تعداد بيشتري از دانشجويان براي شركت در بخش هاي مختلف، اضافه شدن بخش گروه
نوازي به بخش مسابقات، بداهه نوازي و غير بداهه، و موسيقي مناطق يا محلي كه از
تحرك بيشتري برخوردار بودند. بخش بداهه نوازي را در ميان اين قسمت ها، مهمترين
بخش ناميد. چرا كه در موسيقي ايران و كلا موسيقي شرق، اساس كار بر بداهه نوازي
است و براي اين منظور، پيش نيازهايي بايد وجود داشته باشد. تسلط بر مواد اجرايي
كه حال مي تواند رديف موسيقي باشد يا موسيقي نقاط مختلف و مناطق كه با علم و
همچنين ذوق و سليقه و آگاهي و با استفاده از خلاقيت مجري شكل مي گيرد. حال اين
بخش نيز به جشنواره افزوده شده و زين پس تعداد زيادي از دانشجويان، براي اين
قسمت آماده مي شوند. آنچه اجرا مي شود، و آنچه از اجراها انتظار مي رود، در سطح
موسيقي دانشجويي است و نبايد آن را با موسيقي جا افتاده اساتيد موسيقي مقايسه
كرد. در عين حال وقتي اسم بداهه نوازي به ميان مي آيد، ناخودآگاه انتظار
اجراهاي كامل و پخته را داريم. در ميان بعضي از شركت كنندگان، گروهي بودند كه
براي اين بخش انتخاب شده بودند، ولي سطح نوازندگي آنان در حدي نبود كه بتوانند
در اين بخش كاري در خور توجه انجام دهند. اميد داريم كه در آينده، اين قسمت از
جشنواره بتواند جاي بيشتري در جشنواره باز كرده و انگيزه اي براي كار بيشتر
دانشجويان بوجود آورد. بخش رديف نيز از مهمترين قسمت هاي جشنواره است. در سال
هاي گذشته، و با حضور پر رنگ تر دانشجويان، شاهد اجراهاي بهتري بوديم. داوران
اين قسمت هم پس از چند دوره كه حالتي ثابت پيدا كرده بود، عوض شده و از چهره
هاي متفاوتي بهره گرفته شده بود. هر چند، چند تن از اين اساتيد حضور نداشتند و
فقط نامشان خوانده شده بود، و چند تن نيز به اصطلاح انصراف دادند. راه اندازي
جشنواره موسيقي در كشورمان آن هم دانشجويي، به نظر ما كاري بس دشوار و با ارزش
است، حال اگر خودمان بخواهيم آن را متوقف كرده و يا بي اعتبار كنيم، در نهايت
به خود و موسيقي كشورمان لطمه زده ايم. اگر ايرادي وجود دارد، بايد ايستاد و آن
مورد را درست كرد، اگر من انصراف دهم، شما تحريم! كنيد، فلاني هم كارشكني
كند... پس از حالا فاتحه هر چه جشنواره است را بايد خواند. اساتيد محترم،
انصراف و يا به قول خودتان تحريم جشنواره، آنهم دانشجويي كاري است كه جا را
براي كار افرادي بي صلاحيت باز مي كند كه، اگر ادامه پيدا كند آنوقت هزار
دانشمند هم نمي توانند وضعيت بوجود آمده را درست كنند. دانشجو مي خواهد كار
كند. حال دانسجوي موسيقي باشد و يا دانشجوي هر رشته اي. انگيزه كار هم در شركت
در جشنواره ها، اجراي كنسرت ها و غيره بدست مي آيد. بايد، بايد اين انگيزه را
شما با شركت و اعتبار بخشيدن به جشنواره ها بوجود آوريد.
جوايزي كه در اين جشنواره به
برگزيدگان اهدا شد، نسبت به دوره هاي قبل از رشد خوبي برخوردار بود. اميدواريم
در سال آينده شاهد جشنواره اي پربارتر و با حضور اساتيد موسيقي ايران به عنوان
داور باشيم.
بيست و
دوم اسفند ماه هشتاد |
