|
نخستين اجراي هفدهمين جشنواره
موسيقي فجر، با بداهه نوازي پيانو آغاز شد. اين نوازنده ميانسال، اجراهاي
بسياري در جشنواره ها و همينطور اجراهاي آزاد زيادي در كشورهاي مختلف جهان
داشته و همينطور از طريق اينترنت و به صورت آنلاين نيز براي دوستدارانش به
اجراي برنامه مي پردازد. لباس كيمونوي اين نوازنده نشان از پايبندي به يك اجراي
كلاسيك از كشورش مي داد كه اتفاقا مي توان گفت چنين نشد!. بداهه نوازي وي
آميخته اي از موسيقي كشورش، موسيقي منقطه شرق آسيا و تنطيم بداهه وار آن با
هارموني مدرن بود كه بر خلاف تصور، بسيار موفق نشان داد. موسيقي سيال اين
نوازنده در طول اجراي تقريبا يك ساعته، نوعي حركت را در بر مي گرفت كه بيشتر در
موسيقي شرق و خصوصا در موسيقي هندوستان از آن سراغ داريم.
استفاده از نغمات و تم هاي و
ملودي هاي شرق دور و مخصوصا كشور ژاپن، البته بدون استفاده از فواصل پنتاتونيك
كه خاص اين منطقه است، با آكوردهايي كه بوي مدرنيسم و جهاني شدن و تركيب را
داشت، موسيقي متحرك و جاري را بوجود آورده بود كه به جرات مي توان گفت براي يك
اجراي بداهه نوازي، بسيار سنگين بود ولي كسي احساس سنگيني و خستگي نمي كرد، كه
احساس سبكي و در جريان بودن از ابتدا تا انتهاي اجرا را مي شد حس كرد. گام
مينور، و هر از گاهي، فرازي به ماژور به گونه اي كه اين مدولاسيون ها (تغيير
گام) احساس نمي شد و به قدري استادانه و آگاهانه و به جا انجام مي گرفت كه خود
الگويي خوب براي درس مدولاسيون بود.
هجدهم بهمن
ماه هشتاد. |
