حمید متبسم در گفت‌وگو با ایلنا؛

با سرعت زیادی در سرازیری فرهنگی در حال سقوط هستیم/فقط از یک موسیقی که فرهنگ ایران را به قهقرا می‌برد، حمایت می‌شود

حمید متبسم می‌گوید: در چند سال اخیر چیزی در روند سیاستگذاری‌ها ندیده‌ام که به نفع هنر موسیقی باشد. در واقع همان موسیقی که اساس فرهنگ و موسیقی ایران را به قهقرا برده و مفاخر ما را از بین می‌برد، دارد مورد حمایت قرار می‌گیرد.

به گزارش خبرنگار ایلنا، حمید متبسم ازجمله موزیسین‌های شناخته شده ایرانی است که سال‌های زیادی را صرف احیای فرهنگ به اصطلاح اصیل و فاخر موسیقی ایران در داخل و خارج از کشور کرده است.

او که از اعضای اصلی گروه با سابقه «دستان» است؛ در مسیر حرکتی خود همکاری‌های بسیاری را با هنرمندان مختلفی چون شجریان پدر و پسر داشته و سعی در بازخوانی متون داستانی شعرای کلاسیک ایران داشته. هرچند امروز نقدهایی جدی به وضعیت سیاستگذاری‌های فرهنگی به ویژه در زمینه موسیقی توسط دولتمردان کشورمان دارد اما از حداقل فرصت های ملی مانند جشنواره موسیقی فجر قهر نکرده و سعی در بازشناساندن اصالت های فرهنگی دارد. با این موزیسین کهن کار پیرامون مسائلی چون «سیاست گذاری های دولتی و حمایت های اشتباه سیاستگذاران در زمینه موسیقی»، «حضورش در جشنواره موسیقی فجر»، «دلایل پرداختن به اشعار داستان محور شعرای کلاسیک» و بسیاری موضوعات دیگر گفتگویی انجام داده ایم. مصاحبه ایلنا با حمید متبسم را در ادامه می خوانید:

حمید متبسم که در سی و سومین جشنواه بین المللی موسیقی فجر کنسرتی را با عنوان «تار و پود» روی صحنه خواهد برد در گفتگو با خبرنگار ایلنا در این باره گفت: «تار و پود» اثری 70 دقیقه ای است که بر اساس داستان خسرو و شیرین نظامی گنجوی ساخته شده؛ منتهی این اثر تمامی داستان خسرو و شیرین را در بر نمی گیرد و همانطور که تمامی فیلمسازان یا نمایشنامه نویسان به زندگی بزرگی می پردازند بر روی بخش مشخصی از آن متمرکز می شوند من نیز بر روی بخشی از استان خسرو و شیرین متمرکز شدم؛ در واقع من به بخش های منفی این استان مانند رقابت، حسادت، غرور و تکبر نپراخته ام و به سراغ پدیده عشق در این داستان رفته ام و بر روی این بخش از داستان خسرو و شیرین متمرکز شده ام و آن را شعار اصلی این اثر قلمداد کرده ام.

این آهنگساز و نوازنده سه تار در ادامه افزود: اثر «تار و پود» به چگونگی آشنایی خسرو و شیرین می پردازد و چگونگی دیدار آنها با یکدیگر را روایت می کند؛ از لحظه عاشقی تا جستجوی یکدیگر و رسیدن به وصال در این اثر محور کار قرار گرفته است. این مجموعه در رپرتوار کنسرت ما در جشنواره موسیقی فجر ارائه خواهد شد.

متبسم دلیل انتخاب سوژه خسرو و شیرین از متن اشعار نظامی گنجوی که انتخاب نامتعارفی در موسیقی ایرانی محسوب می شود گفت: کارهایی ه پیش از این نیز ساخته ام به داستان ها اختصاص دارد و هر کدام از آثارم درباره داستان مشخصی است. در متون و اشعار لاسیک ایران که در موسیقی ایران کار شده و معمولا موسیقیدان ها به دنبال آن اشعار می روند اشعار سعدی، حافظ، مولانا و امثال این بزرگان هستند که معمولا در آنها یک معبود آسمانی دارند و از یک «تو»یی صحبت می کنند که همیشه قابلیت توصیف و تفسیر شخصی دارد. یعنی هر کسی با خواندن آن شخصیت می تواند او را برای خودش تصویر کند.

وی همچنین عنوان کرد: در چنین اشعای هر موضوع به یک بیت خلاصه می شود به طوری که اگر شما از یک غزل حافظ دو بیت را حذف کنید چیزی را از نظر بیان موضوع از دست نمی دهید. ولی اشعاری که داستان دارند مانند اشعار فردوسی، خسرو و شیرین، لیلی و مجنون و داستان هایی که نمونه هایش را در ادبیات کهن مان می شناسیم حذف کردن اشعار می تواند موجب به هم ریختن داستان بشود و سر رشته کار از دست مخاطب دربرود.

این موسیقیدان در ادامه افزود: من بسیار به داستان ها و افسانه ها علاقمند هستم به خصوص داستان هایی که پیشینه از ایران را ارائه می کنند که کم رنگ شده اند برایم جذاب هستند. پرداختن به چنین متونی، کار را سخت می کند چرا که اولا کمتر آهنگسازی به سراغ چنین مجموعه هایی می رود. در کار «سیمرغ» نیز که حدود 8 سال قبل آن را ارائه کردم به بخش از شاهنامه فردوسی به طور مفصل پرداخته شده است؛ این در حالی است که کسانی که روی فردوسی کار کرده اند به این شکل مفصل به یک داستان شاهنامه نپرداخته اند؛ یا حداقل اگر پرداخته باشند من تا کنون نشنیده ام. کارهایی که عنوان فردوسی را در خود دارد در واقع فقط شعار فردوسی را یدک می کشد و یکسری ابیات مشخصی از فردوسی در آنها به کار رفته که معمولا دستمایه کار آهنگسازی قرار می‌گیرد. یا مثلا آثاری خلق شده است که توصیف داستان فردوسی محسوب می شود ولی به یک داستان کامل نپرداخته و بیشتر بر روی موسیقی سازی تمرکز شده است؛ از این دست کارها می توان به «بیژن و منیژه» اثر حسین دهلوی یا «رستم و سهراب» ساخته لوریس چکناواریان اشاره کرد که آثار ارزشمند در موسیقی هستند. ولی اینگونه به شعر پرداختن می تواند دست مایه خوبی برای موسیقی باشد که به توصیف بیرون می پردازد و نه به توصیف درون. همچنین می تواند زمینه ایجاد اپرت ها و اپراها باشد که موسیقی ما کمیاب است.

حمید متبسم درباره اینکه «چرا هنوز در موسیقی ایرانی وقتی آهنگسازان به سراغ اشعار داستان محور می‌روند معمولا فاصله آشکاری میان شعر و موسیقی‌شان دیده می‌شود؛ اما در زمینه تئاتر و سینما همین موسیقی از پس کار برمی‌آید» گفت: در تئاتر و سینما از آنجا که تصویر وجود دارد کار بسیار راحت‌تر از موسیقی است. در زمینه موسیقی شما با ابزاری طرف هستید که انتزاعی است. موسیقی نمی‌تواند تصویری را نشان بدهد که در طبیعت وجود دارد به همین دلیل در موسیقی فضای انتزاعی وجود دارد. اما مثلا در نقاشی اگر اثری خیلی مدرن هم باشد تصویر یک مربع به هر حال می‌تواند با چیزی در طبیعت مقایسه شود که شما ذهن‌تان به دنبال آن برود اما در موسیقی اصواتی که به وجود می‌آیند طبیعی شنیده نمی‌شنوند و در واقع اصواتی جریان پیدا می‌کند که انسان آنها را به وجود آورده است. به همین دلیل در کار موسیقی روایی و داستان‌پردازانه، بسیار سخت‌تر است.

این آهنگساز و عضو گروه «دستان» در ادامه افزود: در موسیقی غرب موسیقی داستان‌پردازانه وجود دارد و وقتی آهنگسازی مانند کورساکف اثری مانند شهرزاد را می‌سازد پشتوانه‌ای از نظر فرهنگی در موسیقی‌اش وجود دارد که دست او را بازمی‌گذارد. در واقع کورساکف مجبور نیست از نقطه صفر شروع کند. یا مثلا ویوالدی که اثر مشهور چهار فصل را می‌نویسد به این دلیل است که دستمایه‌هایی مانند اپراها و موسیقی‌های توصیفی در موسیقی جهانی موجود است تا تبدیل به دست‌مایه امثال ویوالدی شود. ولی در موسیقی ما همیشه موسیقی محدود و بسته به فضاهای عرفانی بوده است. خب فضاهای عرفانی نیز خودش انتزاع دیگری محسوب می‌شود که هر کس آنها را برای خودش تفسیر می‌کند و این تفاسیر شخصی هستند و نمونه مشخص بیرونی از آنها وجود ندارد. در چنین شرایطی وقتی پای موضوعی طبیعی مانند پرواز یک پرنده به میان می‌آید کار برای موسیقی ما سخت می‌شود.

وی همچنین درباره پیشینه‌‌اش در زمینه موسیقی داستان‌پردازانه عنوان کرد: من در این زمینه از صفر شروع نکردم بلکه موسیقی غرب را شنیده‌ام و همچنین با موسیقی آهنگسازان بزرگی مانند حسین دهلوی، هوشنگ استوار و احمد پژمان آشنا هستم. اینها به من کمک کرده تا با ابزار موسیقی ملی خودمان جرات کنم در این زمینه قدمی بردارم.

حمید متبسم همچنین درباره ذائقه شنیداری امروز مردم کشورمان که بیشتر از هر زمان دیگری به سمت «ساده‌پذیری» رفته است، گفت: در جوامع غربی هم با کمک‌های مادی و فرهنگی دولت نتایجی برای شنیده شدن موسیقی کلاسیک در بین مردم حاصل می‌شود؛ وگرنه در غرب هم فضای اکثریت جامعه به سمت «ساده‌پذیری» و استفاده از متریالی می‌رود که به راحتی هضم شود و نیاز به تمرکز نداشته باشد. یعنی امروزه برای تمام مردم دنیا مطالعه کردن و خواندن داستان‌های طولانی و شنیدن موسیقی خیلی سنگین و عمیق؛ سخت است. ولی در جوامع دیگر دولت و سازمان‌های فرهنگی به کسانی که در این زمینه ها کار می‌کنند، کمک می‌کنند تا کمبودی که در زمینه مخاطب برای محصولات جدی فرهنگی وجود دارد با یکسری حمایت‌ها رفع شود. برای مثال اگر کنسرت‌های موسیقی پاپ در غرب مخاطبان چند ده هزار نفری دارند در مقابل اجراهای موسیقی کلاسیک مانند گذشته مخاطب گسترده ندارند و دولت‌ها خودشان را موظف به حمایت از این گونه‌های فاخر موسیقی می‌دانند. در واقع چنین حمایت‌هایی باعث به وجود آمدن نوعی از موسیقی‌های فاخر می‌شود تا شنیده شوند.

این موسیقیدان افزود: ما نباید جمعیت‌گرا باشیم و نگاه کنیم ببینیم امروز مردم چه نوع موسیقی را می‌پسندند تا همان را تولید کنیم. این ساده‌ترین راهی است که امروز یک هنرمند می‌تواند طی کند تا هم کارش شنیده شود و هم اموراتش بگذرد. من معتقدم می‌بایست با حمایت‌های دولتی و موسسات فرهنگی موسیقی‌های جدی‌تر را ترویج داد تا مردم با آنها آشنا شوند. اگر اصلا چنین موسیقی‌هایی وجود نداشته باشد ما در این سرازیری فرهنگی که افتاده‌ایم با سرعت بیشتری سقوط خواهیم کرد و پایانی هم برای این سرازیری نخواهد و هرقدر هم که برویم باز جا برای سقوط بیشتر وجود دارد.

حمید متبسم همچنین درباره جریانی که از ابتدای دولت اول حسن روحانی با شعار «اقتصاد هنر» در بدنه دولت دست به حمایت از موسیقی‌های پولساز و کم‌مایه زده است، گفت: متاسفانه در چند سال اخیر من چیزی در روند سیاست‌گذاری‌ها ندیده‌ام که به نفع هنر موسیقی باشد. در واقع همان موسیقی که اساس فرهنگ و موسیقی ایران را به قهقرا می‌برد و مفاخر ما را از بین می‌برد، دارد مورد حمایت قرار می‌گیرد؛ در صورتی که اصلا چنین موسیقی نیازی به حمایت دولت و سازمان‌های فرهنگی ندارد چون مخاطبان گسترده‌اش را دارد و دخل و خرجش بسیار متفاوت است. اگر قرار است کار مثبتی برای هنر موسیقی انجام شود باید بودجه برای حمایت از موسیقی مفاخر ما و همچنین حمایت از آنچه به صلاح فرهنگی جامعه ما محسوب می‌شود، تعیین شود تا این بخش‌ها رشد کنند. اگر غیر از این باشد بهتر است هیچ حمایتی صورت نگیرد و به همان شکل سابق عمل شود تا فرهنگ ایران بیش از این صدمه نبیند.

وی در پایان گفت: آنچه در جامعه طی سال‌های طولانی خراب شده؛ هیچ وقت دولت جدیدی نمی‌تواند آن را به سرعت تغییر بدهد و درست کند. منتهی هر دولت جدیدی که می‌آید عملکردش می‌بایست به گونه‌ای باشد که مردم از عملکردش خشنود شوند تا خودشان همکار همان دولت شوند و به بهبود شرایط کمک کنند.

جامعه موسیقی نیازمند یک انقلاب در این هنر است

حمید متبسم گفت: امروز جامعه موسیقی نیازمند یک انقلاب در این هنر است تا بار دیگر موسیقی ایرانی اعتلا یابد.

به گزارش ایلنا، سومین دوره آیین گرامی داشت سالروز تولد زنده‌یاد محمد رضا لطفی با حضور اهالی موسیقی شامگاه جمعه ۱۵ دی ماه در فرهنگسرای نیاوران برگزار شد.

سیدعباس سجادی (مدیرعامل بنیاد آفرینش‎های هنری نیاوران) در ابتدای این مراسم با ذکر این مطب که در ارتباط با بزرگمردی چون لطفی سخن گفتن کار ساده‎ای نیست اظهار داشت: رمز لطفی شدن احترام به اساتید بزرگ است. خدمتی که لطفی به هنر موسیقی این سرزمین کرده کمتر از خدمت استاد صبا نبوده است.

وی افزود: تواضع و خشوع لطفی مثال زدنی است. رمز موفقیت او نیز همین تواضع، احترام به بزرگتر و ادب بوده است. امیدوارم این ویژگی هرچه بیشتر در جامعه موسیقی پررنگ‌تر شود. ادب گمشده هنر امروز ایران است.

حمید متبسم (موسیقی‌دان، آهنگساز و از شاگردان محمد رضا لطفی) نیز در ادامه مراسم و پس از تک نوازی تار مازیار شاهی که با الهام از آثار محمد رضا لطفی همراه بود به روی صحنه آمد و در سخنانی گفت: من در سال‎های آغازین دهه ۶۰ افتخار شاگردی استاد لطفی را داشتم. او عاشق تدریس بود. درکی که از اهمیت ردیف پیدا کردم تحت تاثیر درس‌های این ردیف‌دان بزرگ روی من بوده است. لطفی هیچ‌گاه از هنرجویانش شهریه دریافت نکرد و فقط خرسند بود که آن‌ها درس‎‌ها را خوب و پرشور به او ارائه دهند.

متبسم ادامه داد: لطفی انقلابی در سال‌های آغازین ۱۳۵۰ انجام می‌‎دهد. بسیاری از هنرمندان که اصل موسیقی ایرانی را می‌‎شناختند طی سال‎های۱۳۲۰ تا ۱۳۵۰ خانه نشین شده بودند چرا که مردم آن قدر از موسیقی ایرانی دور شده بودند که وقتی محمدرضا لطفی با گروه شیدا پیش درآمد رکن الدین و رنگ درویش و تصنیف عارف را که مربوط به سده گذشته بود ارائه می‌کرد جوانان آن روز‌ها فکر می‌کردند که در موسیقی انقلاب شده است چرا که با این موسیقی آشنایی نداشتند و این آثار را مدرن می‌‎پنداشتند.

این آهنگساز گفت: امروز جامعه موسیقی نیازمند یک انقلاب در این هنر است تا بار دیگر موسیقی ایرانی اعتلا یابد. آثاری که محمدرضا لطفی، حسین علیزاده، پرویز مشکاتیان، و پیش‌تر فرامرز پایور برایش جان گذاشتند و آن‌ها را خلق کردند باید دوباره در سطح جامعه مطرح شود و با حمایت شما رشد و نمو کند.

هادی منتظری (آهنگساز و نوازنده کمانچه و ویولن از اعضای گروه شیدا و همچنین از شاگردان محمدرضا لطفی) دیگر سخنران این مراسم بود. منتظری گفت: محمدرضا لطفی‌‌ همان طور که حمید متبسم اظهار داشتند عاشق تدریس بودند و در تمام مراحل تدریس پول نگرفتند. این هنرمند همچنین جدیتی خاص در تربیت و آموزش شاگردان داشت، که این ویژگی، یک ویژگی منحصر به فرد بود.

وی با ذکر خاطرات مختلفی از دورانی که شاگرد او بود ابراز داشت: به یاد دارم زمانی در دانشکده موسیقی وقتی شاگرد لطفی شدم او بسیار سخت گیر بود و سه ترم دستگاه شور را نواختم تا او بالاخره به من نمره قبولی داد و در ادامه زمانی که دیگر انگشتانم پینه بسته بود او مرا به همکاری با گروه شیدا دعوت کرد. روزی بعد از چند جلسه تمرین کمانچه‌ای برایم آورد و به من هدیه داد گفت به پاس زحماتی که در این مدت کشیدی این کمانچه را به تو می‌دهم.

 جمال سماواتی به عنوان آخرین سخنران نیز در سخنانی با ذکر این نکته که هر دوره‎ای این شانس را دارد که با کسانی معاصر باشد که در قد و قواره تاریخند لطفی یکی از این چهره‎هاست اظهار داشت: لطفی امانتدار گنجینه‎ای کهن بود که از پیشینیان به او رسیده بود و او همچون امانتداری امین، به شایستگی این امانت را به نسل بعدی سپرد.

وی افزود: قرار بود بنایی که او نهاده بود امروز به جایگاهی شایسته برسد اما متاسفانه امروزه موسیقی دستگاهی ما اصلا از جایگاه خوبی برخوردار نیست و زبان موسیقی کهن ایرانی در حال فراموشی است.

پس از سخنان جمال سماواتی نوازنده و پژوهشگر موسیقی، بهاره فیاضی و گوهر ناز مسایلی از شاگردان محمد رضا لطفی به اجرای قطعاتی به صورت بداهه پرداختند.

پایان بخش این مراسم بداهه نوازی هادی منتظری بود که به درخواست حاضرین در سالن انجام شد و مورد استقبال نیز قرار گرفت.

سومین دوره آیین گرامی داشت سالروز تولد استاد محمد رضا لطفی همچون دو دوره قبل توسط بنیاد آفرینش‌های هنری نیاوران و با مشارکت مکتب خانه میرزا عبدالله برگزار شد.

 

آلبوم تازه حمید متبسم رونمایی شد

حمید متبسم (نوازنده تار و سه‌تار) شب گذشته (۲۱ مردادماه سال جاری) در فرهنگسرای نیاوران هم‌زمان با رونمایی از آلبوم «سپیدار» به تک‌نوازی قطعات این آلبوم پرداخت.

به گزارش ایلنا، سپیدار که دومین آلبوم تک‌نوازی حمید متبسم به شمار می‌آید و شامل شش قطعه ضربی براساس ردیف دشتی است، شنبه‌شب برای مخاطبان به اجرا درآمد.

در ابتدای برنامه علیرضا پورامید (محقق و پژوهشگر موسیقی) درباره این اثر بیان کرد: درباره جوهرهٔ سپیدار و نگاه معرفتی به سپیدار یادداشتی را نوشته‌ام که به‌صورت مکتوب همراه با آلبوم به انتشار رسیده است. حق نبود که درباره موسیقی حمید متبسم بنویسم چراکه باید طرف از ایشان اجل باشد و بنده این‌گونه نبودم. به همین دلیل از منظر معرفتی به آن نگاه کردم.

پورامید ادامه داد: در مباحث معرفتی هر پدیده‌ای وزن دارد و سپیدار با آن قامت، پوست سفید و برگی که پشتش سفیدرنگ و رویش سبز است، طوری دست تکان می‌دهد و جلوه می‌فروشد که ید بیضای موسی را برای شما تداعی می‌کند و انتخاب نام «سپیدار» برای این اثر بسیار ارزشمند بود.

وی در مورد ساز سه‌تار بیان کرد: وسایلی در هنر وجود دارد که بسیار با آدمی عجین هستند. در میان ساز‌ها، هیچ سازی به‌اندازهٔ نی این عجین و قرین بودن را ندارد چراکه بادم آتش خیز آدمی کار دارد و چهار، پنج انگشت را درگیر می‌کند. ازنظر سلوک نیز هیچ سازی سلوکِ سه‌تار را ندارد! ساز سه‌تار کامل و با تمام وجود در آغوش قرار می‌گیرد. شما معرفت برخورداری کامل از معشوق را در سه‌تار در نظر بگیرید و ناخنی که در تماس است. سخت در گریه و از سیب جگرسوخته بود/ ساز که از ناخن تو شعله به تن دوخته بود

پس از صحبت‌های پورامید، حمید متبسم که با ورود روی صحنه با استقبال مخاطبانش مواجه شد، قطعات آلبوم سپیدار را به اجرا درآورد و پس از اتمام برنامه با تقدیم آلبوم به مخاطبان، به امضا و گرفتن عکس یادگاری با آن‌ها در محوطه فرهنگسراى نیاوران پرداخت.

همچنین اهدای آلبوم موسیقی «سپیدار» به مخاطبانی که بلیت کنسرت را تهیه‌کرده بودند، توسط صاحب اثر در اجرای کنسرت برای نخستین بار به همت مرکز موسیقی بتهوون اتفاق افتاد که نشان از احترام به مخاطب داشت و قطعاً این برنامه جریان ساز حرکت‌هایی این‌چنینی در عرصه موسیقی خواهد بود.

آلبوم سپیدار که با سه‌تار ساختهٔ استاد رامین جزایری نواخته شده، حاوی شش قطعه تک‌نوازی سه‌تار در پرده‌های دشتی به نام‌های درآمد، سپیدار، زیرکش سلمک و چهار پاره، پرواز، اوج و مستانه است که ۲۱ مردادماه طی برگزاری مراسمی، توسط نشر موسیقی «آوا خورشید» به تهیه‌کنندگی بابک چمن‌آرا منتشر شد.

حمیدرضا نوربخش، صدیق تعریف، مهدی فلاح، سمیرا گلباز، مجتبی عسگری، امیرعباس ستایشگر، یدالله کابلی، عباس سجادی، مهدیه محمدخانی، بهار مدیری، ارسلان علیزاده ازجمله مهمانان این برنامه بودند.

کنسرت سه‌تار نوازی حمید متبسم و مراسم رونمایی از آلبوم «سپیدار» ۲۱ مردادماه سال جاری در سالن خلیج‌فارس فرهنگسرای نیاوران به همت مرکز موسیقی بتهوون و تهیه‌کنندگی بابک چمن‌آرا برگزار شد.

 

حمید متبسم عنوان کرد

اساتید برجسته حوصله تدریس موسیقی ندارند/ مدرسین ساز شیوه نوازندگی هنرجو را جدی نمی‌گیرند

حمید متبسم نوازنده و آهنگساز در حاشیه کارگاه‎های آموزشی موسیقی در فرهنگسرای نیاوران بزرگترین مشکل در زمینه آموزش موسیقی ایرانی را کم بودن و نیز بی‌حوصلگی اساتید برجسته عنوان کرد.

به گزارش خبرگزاری فارس، در ادامه برگزاری کارگاه‌های مختلف هنری و ادبی، کارگاه تخصصی آموزش ردیف نوازی و اجرای قطعات توسط حمید متبسم طی هفت روز در فرهنگسرای نیاوران برگزار شد. حمید متبسم در گفتگویی با ذکر این مطلب که کارگاه های موسیقی موثرتر از کلاس های جمعی است عنوان کرد: نوازندگانی که در سطح خوبی ساز می زنند با حضور در چنین کلاس هایی می توانند بیشترین درک و دریافت را از تجارب و دانسته های اساتید کسب کنند.

وی برگزاری سمینارهای تخصصی در زمینه تدوین شیوه های صحیح آموزشی را بسیار لازم ضروری دانست و گفت: در بین مدرسین و اساتید موسیقی هرکس شیوه خودش را در زمینه آموزش موسیقی دارد. اساتید موسیقی ایرانی هیچ وقت سمینار و یا گردهمایی در این خصوص نداشته اند تا شیوه ثابت و تثبیت شده ای در امر آموزش موسیقی به وجود بیاید. از سویی دیگر بعضی از مدرسین ساز شیوه نوازندگی هنرجو را زیاد جدی نمی گیرند و هنرجویی که مدت زمان زیادی به شیوه نادرست ساز زده است را به حال خود رها می کنند. اینها باعث میشود که هنر آموزان با مشکل مواجه شوند. البته باید بگویم من در این زمینه ها بسیار سخت گیر هستم و در کارگاه های آموزشیم می خواهم ساز زدن و شیوه نواختن درست باشد تا این اتفاق به صورت یک فرهنگ در بیاید.

متبسم ادامه داد:باید سازمان های بزرگ فرهنگی و هنری  هر سال و به صورت مستمر و پیوسته نوازندگان و اساتید صاحب نام در زمینه موسیقی ایرانی را دور هم جمع کنند تا در زمینه تدوین روش های آموزشی بتوان به نتایج خوبی رسید و در ادامه آن را مکتوب کرد و در اختیار همگان قرار داد. بدین طریق می توان در زمینه شیوه های آموزشی به یک نتیجه مطلوب و واحد رسید .

حمید متبسم که به تازگی و در تاریخ 6 مردادماه به همراه وحید تاج کنسرتی را در حیاط هنر کاخ نیاوران برگزار می کند بزرگترین مشکل تدریس موسیقی ایرانی را کم بودن تعداد اساتید برجسته عنوان کرد و گفت:همچون داریوش طلائی و ... در زمینه آموزش موسیقی اساتید کم داریم و کسانی هم که به درک خوبی از موسیقی ایرانی رسیده اند بیشتر تمایل به اجرای صحنه ای دارند و اگر درس هم می دهند تدریسشان با بی حوصلگی همراه است. یکی از دلایل این اتفاق در ایران این است که اساتید برجسته موسیقی در تدریس از مزایای مناسبی برخوردار نیستند و باید در این زمینه از آنها حمایت های لازم صورت پذیرد.

وی افزود: در قدیم در مراکز وابسته به دولت مثل کارگاه های رادیو و تلویزیون صدا و سیما و یا کانون پرورش فکری اساتید می توانستند به خوبی به همگان موسیقی یاد بدهند. امروزه آن مراکز جایشان را به آموزشگاه هایی در ایران داده اند که نگاهشان به مقوله تدریس تجاری شده است و کمتر آموزشگاهی وجود دارد که افراد حرفه ای در آن مشغول به فعالیت باشند.

آهنگساز آلبوم هایی همچون «سیمرغ»، «به نام گل سرخ» و «توکیستی؟» پیرامون تکنیک نوازندگان جوان گفت: تکنیک نوازندگان معاصر متاسفانه پشتوانه معنویش خیلی کم شده و مثل قدیم نیست. در گذشته نوازندگانی با تکنیکی چون وزیری که قطعاتی مثل «بندباز» و یا «حاضر باش» را خلق می کردند درکشان پیرامون موسیقی ایران بسیار زیاد بود و ردیف موسیقی ایران را به خوبی می شناختند ولی امروز متأسفانه مسابقه تکنیک و سرعت بدون پشتوانه ردیف موسیقی ایرانی در نوازندگی مطرح شده است. غالب کسانی که امروز ساز می زنند تکنیک بدون محتوا را دنبال می کنند و سعی می کنند چیزهایی بنوازند که دیگران به راحتی نتوانند بزنند.

متبسم در ادامه افزود: ما در گذشته نت نداشتیم و مجبور بودیم زمان تمرینمان کنسرتو ویلن و یاچهار فصل ویوالدی بزنیم چرا که دسترسی ما به نت های موسیقی محدود بود. از طرفی دسترسی به اساتید نیز سخت بود. ولی امروزه گویا زدن قطعات اروپایی و تکنیکی مد شده و در واقع حاشیه پر رنگ تر از متن شده است.

وی در پایان صحبت هایش با اعلام رضایت از برگزاری مسترکلاس های آموزشی در فرهنگسرای نیاوران اظهار داشت: در محیط فرهنگسرای نیاوران آدمی انگار در تهران زندگی نمی کند. در اینجا محیط کاملاً هنری است و می توان عطر هنر را استشمام می کند. از این رو از مدیران این مجموعه کمال تشکر و سپاس را دارم.

گفتنی است کارگاه ردیف نوازی و اجرای قطعات توسط حمید متبسم نوازنده و آهنگساز نام آشنای موسیقی ایران به مدت هفت روز از تاریخ 17 تیرماه و با حضور 24 نوازنده در فرهنگسرای نیاوران برگزار شد.

کارگاه ردیف‌نوازی و اجرای قطعات حمید متبسم در نیاوران

کارگاه ردیف‌نوازی و اجرای قطعات توسط حمید متبسم نوازنده و آهنگساز موسیقی ایرانی در فرهنگسرای نیاوران برگزار می‌شود.

به گزارش ایلنا، حمید متبسم متولد ۲۴ مرداد ۱۳۳۷در شهر مشهد آهنگساز و نوازنده تار و سه‌تار و از بنیان‌گذارانِ گروه دستان است. از وی تاکنون آلبوم‎های موسیقی متعددی منتشر شده که از میان آن‌ها می‌‎توان بامداد، بوی نوروز، به نام گل سرخ، زمزمه‌ها و سیمرغ را نام برد.

این کارگاه به مدت هفت روز و در روزهای شنبه و یکشنبه ۱۷ و ۱۸ تیر ماه از ساعت ۱۶ الی ۱۹، دوشنبه ۱۹ تیرماه از ساعت ۱۰ الی ۱۳ و ۱۶ الی۱۹، سه شنبه و چهارشنبه ۲۰ و ۲۱ تیر ماه از ساعت ۱۶ الی ۱۹ و سه شنبه و چهارشنبه ۲۷ و ۲۸ تیرماه از ساعت ۱۶ الی ۱۹ در فرهنگسرای نیاوران برگزار می‌شود.

علاقمندان جهت ثبت‌نام در این کارگاه موسیقی می‌توانند اطلاعات خود را به آدرس teaching@motebassem. com ارسال فرمایند.

آیا میدانید

  • چه سازی را برای یادگیری موسیقی انتخاب کنیم؟

    چه سازی را برای یادگیری موسیقی انتخاب کنیم؟

      چه سازی را برای یادگیری موسیقی انتخاب کنیم؟ (نکته: این نوشته، برای کسانی است که در انتخاب ساز مردد بوده و نیاز به راهنمایی دارند). شاید نخستین پرسش برای کسی که، ایده و آشنایی با موسیقی ندارد، و قصد یادگیری موسیقی داری این باشد: چه سازی را انتخاب کنم؟ انتخاب ساز، کاملا سلیقه ای است، و انتخاب ساز، در واقع انتخاب و دنبال کردن سلیقه فرد و برداشت شخص از موسیقی است. برای انتخاب ساز به منظور یادگیری موسیقی، چند عامل نقش مهمی دارند که به آنها اشاره میکنیم: سلیقه و علاقه فرد به صدای سازی که یا دیده، یا صدایش را شنیده، و آشنایی هرچند اندک نسبت آن ساز دارد. شکل ظاهری ساز نیز نقش به سزایی در انتخاب دارد. کسی که آشنایی چندانی با موسیقی ندارد، برای شروع نوازندگی و انتخاب، به شکل ظاهری ساز نیز نظر دارد. سبک و کاربرد ساز یکی از مهمترین نکات در انتخاب ساز است. در واقع کاربرد ساز در سبک های موسیقی پاپ، کلاسیک، سنتی و... میتواند یکی از مهمترین نکات در انتخاب ساز باشد. مشورت و راهنمایی صحیح، می تواند راه بسیار خوبی برای انتخاب ساز باشد. ولی در نهایت، خود شخص است که تصمیم گیرنده نهایی است. چند توصیه…

از ما بپرسید

  • چگونگي برقراري ارتباط نوازنده با مخاطب روي صحنه

    چگونگي برقراري ارتباط نوازنده با مخاطب روي صحنه

    چگونگي برقراري ارتباط نوازنده با مخاطب روي صحنه برقراری ارتباط نوازنده در حین اجرای زنده، با شوندگان حاضر در سالن، مبحثی بسیار جدی و جالب است که برای تحلیل و چگونگی و راه های مختلف برای تاثیر گذاری بیشتر آن نیاز به نوشتاری مفصل دارد که به زودی در مورد آن، در این سایت بحث شده و نوشته هایی برای خواندن شما عزیزان آماده و عرضه خواهد شد. بیست و هفتم خرداد هشتاد و نه  

درباره ی موسیقی هنری ایران

logo persian004 موسیقی هنری ایران، نخستین روزنامه الکترونیکی روزانه موسیقی ایران

همکاری: پیام به این شماره تلگرام
09226521131