No result...
موسیقی هنری ایران

موسیقی هنری ایران

رضا صادقی، سینا سرلک و علی لهراسبی

مروری بر یک شکایت و طرح چند پرسش

شنبه, 29 مهر 1396 ساعت 17:11 برای نظر دادن اولین باش!

 

مروری بر یک شکایت و طرح چند پرسش

با شکایت یک ترانه‌سرای مشهور از سه خواننده و ابلاغ حکم محکومیت این سه‌ نفر، بار دیگر تنور «حق نشر» داغ شده و سخن‌های زیادی در این زمینه رانده می‌شود؛ مروری بر این پرونده پرسش‌هایی را به وجود می‌آورد.

به گزارش ایسنا، اردلان سرفراز ـ ترانه‌سرا ـ که در ایران اقامت ندارد، از سه خواننده (رضا صادقی، سینا سرلک و علی لهراسبی) به دلیل سرقت ادبی شکایت می‌کند؛ پس از مدتی به دلیل حضور پیدا نکردن این سه خواننده در دادگاه، به صورت غیابی حکم محکومیت دو سال حبس تعزیری برای آن‌ها صادر می‌شود. وکیل سرفراز در گفت‌وگویی درباره این شکایت اظهار می‌کند: «آقای سرفراز اعتقاد دارد که با پیگیری قانونی این پرونده می‌توانیم از اتفاقات شبیه به مسئله خودشان در آینده پیشگیری کنیم.»

رضا صادقی و علی لهراسبی به دلیل اینکه ترانه «سوغاتی» سرفراز را خوانده و منتشر کرده‌اند، مورد شکایت قرار گرفتند.

صادقی در این زمینه توضیح داد که «دو سال پیش در کانال تلگرامم صوتی منتشر شد که این قطعه در حد یک گیتار زدن و خواندن چهار بیت از شعر "سوغاتی" آقای سرفراز بود. در این صوت تلگرامی حتی صدای محیط و در و دیوار نیز شنیده می‌شود.»

علی لهراسبی هم تا به این لحظه سکوت کرده و توضیحی درباره قطعه‌ای که آن را تنظیم و منتشر کرده نداده است. در زمانی که این قطعه به شکل تک‌آهنگ منتشر شده، دفتر موسیقی وزارت ارشاد هنوز اقدام به صدور مجوز برای تک‌آهنگ‌ها نکرده بوده است.

مطابق قوانین بین‌المللی کپی‌رایت شاید کار رضا صادقی نوعی خطا در نظر گرفته شود، اما باید دید در قوانین جاری در ایران، این دست کارها مصداق جرم محسوب می‌شوند؟

اما داستان درباره سینا سرلک کمی متفاوت‌تر است و شکایت از این خواننده به دلیل خواندن قطعه «برخیز» اعلام شده است. این‌طور که به نظر می‌رسد سرلک این کار را روی شعری از «هوشنگ ابتهاج» خوانده است. در میان اظهار نظرهای مختلف، این‌طور یادآوری می‌شود که اردلان سرفراز با الهام از سروده ابتهاج، ترانه‌ای را سروده که با نام «محتاج» ضبط و منتشر شده است.

در برخورد با چنین موردی این پرسش پای خود را پیش می‌کشد که اساسا سرفراز در این مورد حق شکایت از سینا سرلک را داشته یا خیر؟ از طرفی دادگاه چگونه به نتیجه رسیده این شعر متعلق به اردلان سرفراز است؟

البته حکم غیابی صادر شده و سرلک فرصتی برای دفاع از این موضوع نداشته است، با این وجود در جوابیه‌ای که چند روز پیش توسط مدیر برنامه‌های این خواننده به رسانه‌ها فرستاده شد، هیچ مطلبی مبنی بر رد یا قبول داشتن ادعای سرفراز مبنی بر مالکیت این ترانه مطرح نشده بود.

سینا سرلک در ادامه این جریان با انتشار عکسی در صفحه اینستاگرام خود از «نتیجه بررسی مجوز و تاییدیه اشعار»ش خبر داد.

در میان سه قطعه‌ مورد شکایت قرار گرفته، شورای شعر دفتر موسیقی وزارت ارشاد تنها برای یک مورد (برخیز سینا سرلک) مجوز صادر کرده است و طبعا جریان این موضوع بیشتر از اینکه دولتی باشد، حقوقی محسوب می‌شود؛ اما با این وجود عملکرد شورای شعر دفتر موسیقی در موارد آتی و مشابه مورد پرسش قرار می‌گیرد.

علی مرادخانی ـ معاون امور هنری وزارت ارشاد ـ در این زمینه به ایسنا می‌گوید: دفتر موسیقی وزارت ارشاد در حال بررسی این موارد است.

او تاکید می‌کند: اصل این است که کار کسی نباید ضایع شود و اگر اتفاقی در این زمینه افتاده باید بررسی شود تا هرکس در جایگاه خودش بتواند از امکانی که به وجود آورده استفاده‌های بعدی داشته باشد.

یک روز پس از انتشار خبر محکومیت سه خواننده محسن رجب‌پور ـ تهیه‌کننده موسیقی و مدیرعامل مجمع صنفی تولیدکنندگان آثار شنیداری ـ در گفت‌وگویی با رادیو تهران اظهار کرده بود: «ما حقوق مادی و حقوق معنوی داریم. حقوق معنوی خلق یا تالیف یک اثر هنری به کسی واگذار نمی‌شود، بلکه بهره‌برداری‌های مادی آن واگذار می‌شود. این موضوع غلطی است که در جامعه ما رخ داده و گاهی می‌گویند ما کلیه حقوق مادی و معنوی اثری را خریده‌ایم. این موضوع نشدنی است.

به دلیل اینکه بعد از انقلاب در ایران تغییرات به وجود آمده، غلط مصطلح‌تری وجود دارد و آثاری که حقوق مادی آن پیش از انقلاب به یک کمپانی واگذار شده، بعد از انقلاب هنرمند بار دیگر آن را واگذار می‌کند.»

رجب‌پور در ادامه درخواست کرد که هنرمندان تعارف‌ها را کنار بگذارند و برای واگذاری‌ حقوق از یکدیگر «رسید» بگیرند.

اگر به حرف‌های رجب پور و تاریخ موسیقی در چند دهه اخیر استناد کنیم، چیزی جز هرج و مرج برای تعیین تکلیف حقوق مادی و معنوی یک اثر موسیقایی نمی‌بینیم.

در شرایط مشابه، حوزه سینمای کشور اقدام به تشکیل یک «بانک فیلم‌نامه» در نهاد صنفی خانه سینما کرده است. هر فیلمنامه‌نویسی که دوست ندارد بعدها از اثر او سوءاستفاده شود یا به نام فرد دیگری مورد استفاده قرار بگیرد، اثر خود را در این بانک ثبت می‌کند.

حالا با توجه به حجم بیشتر تولیدات موسیقایی نسبت به تولید سینمایی کشور، آیا مسوولان نیازی نمی‌بینند چنین «بانک» موسیقایی در ابعاد ملی و همه‌جانبه ایجاد شود تا بعدها شاهد چنین هرج و مرجی نباشیم؟ گرچه پیش از این وعده‌ها و اقداماتی جهت ایجاد بانک موسیقی و بانک ترانه انجام شده است اما تا به حال نتیجه‌بخش نبوده است.

در این میان ابوالحسن مختاباد ـ پژوهشگر موسیقی و روزنامه‌نگار ـ در زمینه رعایت حق نشر، یادآور خاطره شکایت خانواده فرهاد مهراد (خواننده پاپ-راک) از صدا و سیما می‌شود و اقدامات خانه موسیقی را در این زمینه زیر سوال می‌برد.

مختاباد چندی پیش مطلبی درباره شکایت خانواده مهراد از صداو سیما نوشته که در یکی از نشریات چاپ شده است؛ او در پی خبر شکایت سرفراز از این سه خواننده این مطلب را در اختیار ایسنا قرار داد.

مختاباد با یادآوری شکایت خانواده «فرهاد مهراد» از صدا و سیما  نوشته است: «در سال‌های اولیه دهه هشتاد یکی از موضوعاتی را که دنبال می‌کردم، سرقت‌های فرهنگی و هنری در ایران و بی اعتنایی به حقوق اهالی فرهنگ و هنر بود؛ با چشم داشتی به چنین موضوعی و البته با تمرکز بر دو حوزه موسیقی و کتاب ونشر، به شکل مرتب و منظم یادداشت و مطلب و گفت وگو می‌نوشتم.

از دوره‌ای که در خانه موسیقی به عنوان بازرس و عضو و رییس هیات مدیره کانون پژوهشگران فعالیت می کردم، ماجرا برایم جدی تر شد و بیشتر روی مسئله کپی‌رایت متمرکز شدم. سال ۱۳۸۹ از خانه موسیقی و فعالیت‌هایش کناره گرفتم به دلیل آنکه دیدم مجموعه هیات مدیره نه افراد صادقی هستند و نه جدی و می‌خواستم بنای یک بخش خصوصی در زمینه مسائل کپی رایت را پایه گذاری کنم که جلساتی را هم با حضور برخی از افراد دغدغه‌مند مرتبط با این موضوعبرگزار کردیم که با سفر من تقریبا همه چیز یخبند و منجمد( فریز) شد.»

او درباره جرقه‌ای که باعث شد خانواده این خواننده اقدام به شکایت کنند، گفته است: «ماجرا از آنجایی آغاز شد که پخش بی‌ضابطه ترانه "وحدت" و چند ترانه دیگر از صدا و سیما و گذاشتن کلیپ‌ها و تصاویر بی‌ارتباط با فضای ترانه و شعر به اعتراض خانه فرهاد و خانم گلفام انجامید. ایشان در دو نامه پیاپی از آقای ضرغامی خواستند که از انتشار آثار فرهاد صرف نظر کنند. اما این خواسته‌ها بی پاسخ ماند و نتیجه به آنجا انجامید که خانه فرهاد رسما از صدا و سیما برای انتشار این آثار شکایت کرد. آثار فرهاد همه در بخش خصوصی تهیه شده بود و طبق قانون حقوق مولفان و مصنفان هر فرد حقیقی و حقوقی که بخواهد از این آثار استفاده کند، می بایست مجوز استفاده از صاحب اثر را داشته باشد، در غیر این صورت مطابق قانون با او رفتار خواهند شد

اما مختاباد در ادامه مطلب خود آورده است: «فرهاد صدایی خاص داشت و نحله‌ای خاص در موسیقی را نمایندگی می‌کرد،(پاپ-راک)، بعد از فوتش و با تاسیس بنیادی به نام خانه فرهاد و پی‌گیری‌های خانم گلفام (همسر مرحوم مهراد) و وکیلش، در ارتباط با کپی رایت و حقوق مولف و مصنف بنایی گذاشته شد که نگارنده به یاد ندارد بعد از آن، موسسه یا بنیادی و شخصی، تا به این پایه به ایجاد یک وحدت رویه در موضوع کپی رایت و موسیقی نزدیک شده باشد و شاید اگر اختلافات داخلی خانه فرهاد اجازه می‌داد، به گمانم بنایی در صدا و سیما گذاشته می‌شد که بتوان با ابتناء‌ به آن حقوق مادی و معنوی اهل موسیقی را پی گیری و تثبیت کرد.

البته این کار می‌توانست از سوی خانه موسیقی صورت بگیرد، اما همچنان که قبلا نوشتم، جماعت خانه موسیقی (هیات مدیره و سیستم اجرایی) بیشتر به سر تراشی سرگرمند تا کارهای جدی صنفی و اگر از آنها بپرسید که در چند سال اخیری که قرار بود مدیرعامل خانه موسیقی ماجرای کپی رایت را پی گیری کند، چه فعالیتی صورت گرفته است بعید می‌دانم که بتوانند سه خط گزارش بدهند. چنانکه در سایت‌آنها نیز نشانی از این ماجرا نیست. سال ۸۹ که به دعوت مرحوم افشین یداللهی در نشست خانه ترانه در همین زمینه شرکت کرده بودم، آقای دکتر محمد سریر هم از طرف خانه موسیقی ( به عنوان ریس وقت این نهاد) شرکت کرده بود و تنها نکته‌ای که ایشان عنوان کرده بودند این بود که نامه‌ای به رئیس سازمان صدا و سیما نوشتند (‌که البته من آن نامه را زمانی که بازرس بودم در مکاتبات خانه پیدا نکردم) و وقتی پرسیدم که بعد از نگارش نامه چه کردید؟ پاسخی نداشتند.»

این پژوهشگر موسیقی در ادامه مطلب خود بیان کرده است: «عدم تمکین صدا و سیما و یا هر شخص حقیقی و حقوقی مجازات‌هایی را در پی داشته و دارد. در بخش مجازات‌های این قانون و در مواد ۲۳ تا ۲۹ با دقت و به شکلی جزیی موارد مجازات تعیین شده است و به گمان من وزارت ارشاد و دولت به عنوان مجری قانون با همین قانونی که ۵۰ سال قبل نوشته شد، می‌توانند نسبت به استیفای حقوق هنرمندان و اهل فرهنگ در صدا و سیما اقدام کنند، اما کو مرد عمل؟!  در ماده ۲۳ این قانون آمده است:
"ماده ٢٣- هرکس تمام یا قسمتی از اثر دیگری را که مورد حمایت این قانون است به نام خود یا به نام پدید آورنده بدون اجازه او یا عامداً به شخص دیگری غیر از پدید آورنده نشر یا پخش یا عرضه کند به حبس تادیبی از شش ماه تا سه سال محکوم خواهد شد
."

وکیل خانه فرهاد با استناد به همین بندها از صدا و سیما و رئیس آن شکایت کرد و مطابق ماده ۲۸ همین قانون، صدا و سیما و رییس آن را در وضعیتی دشوار و خطرناک قرار داد

با همه این اوصاف شکایت اردلان سرفراز و به نتیجه رسیدن آن توانسته روزنه امیدی را در زمینه «حق نشر» و احقاق حقوق صاحب اثر ایجاد کند؛ اما در نهایت درباره این مورد شکایت به خصوص ایرادها و پرسش‌هایی وارد شده و خلاء ایجاد یک بانک اطلاعاتی ترانه و موسیقی توسط وزارت ارشاد، خانه موسیقی یا صدا و سیما احساس می‌شود که بهتر است مسوولان هرچه سریعتر نسبت به آن شفاف‌سازی و اقدام کنند.

 

شنبه, 29 مهر 1396 ساعت 17:02 برای نظر دادن اولین باش!

نسخه بین المللی "غمنومه فریدون" منتشر شد

نسخه بین‌المللی "غمنومه فریدون" به آهنگسازی حسین علیزاده و کارگردانی پیمان قدیمی از روز سه‌شنبه همین هفته راهی بازار می‌شود.

گزارش ایلنا، نسخه بین‌المللی غمنومه فریدون منتشر و از 17 اکتبر (سه‌شنبه 25 مهر) در دسترس ایرانیان خارج از کشور قرار خواهد گرفت.

این نسخه همچنین از روز سه‌شنبه در فروشگاه‌های مجازی موسیقی قابل خریداری و دانلود است. «غم‌نومه‌ی فریدون» اثری به آهنگسازی حسین علیزاده و نویسندگی و کارگردانی پیمان قدیمی است که اوایل تابستان امسال در ایران منتشر شد.

در این اثر بازیگران و هنرمندانی چون صابر ابر، فرهاد اصلانی، امیر جعفری، حبیب رضایی، آیدا شاملو، سیامک صفری، ژاله علو، فاطمه معتمد‌آریا و زنده‌یاد مرتضی‌ احمدی به ایفای نقش پرداخته‌اند.

«غم‌نومه‌ی فریدون»، روایتی محاوره‌ای و موزون است که داستان آن، در یک آبادی اتفاق می‌افتد که خندیدن در آنجا ممنوع می‌شود. در پی این رویداد فریدون، جوان خنده‌‌روی آبادی به دلیل عشقش‌ به لبخندهای معشوق خود «هیچا» به اعتراض می‌ایستد.

موسیقی کردی در حوزه هنری

گروه «ترنگ» اجرا می کند

شنبه, 29 مهر 1396 ساعت 17:00 برای نظر دادن اولین باش!

گروه «ترنگ» اجرا می‌کند

کنسرت موسیقی کردی در حوزه هنری

گروه موسیقی « تَرنگ» به خوانندگی نورالدین بزله به صحنه می‌رود.

به گزارش ایسنا بر اساس خبر رسیده،  گروه «ترنگ» به سرپرستی برزو امیری در روز جمعه سوم آذر ماه ساعت ١٨ در تالار اندیشه حوزه هنری کنسرت می‌دهد.

در این کنسرت که به تهیه‌کنندگی مجید فلاحپور برگزار میشود، نورالدین بزله (خواننده)، سجاد سقایی(عود)، کاوه کلهرنیا (دیوان)، مجید علیزاده (تمبک)، علی بشردوست (سنتور)، پیام امیرباهنر(تار)، میلاد داول (دف و دهل)، محسن کیهان نژاد (بالابان و سرنا)، میترا زلفی (قیچک باس)، آسیه احمدی( دف و دهل) ... اعضای گروه «ترنگ» را تشکیل می‌دهند.

سرپرستی این گروه را برزو امیری به عهده دارد که خود به عنوان نوازنده کمانچه نیز در گروه ترنگ حضور دارد. مدیریت اجرایی این کنسرت را آیدا امیری مقدم به عهده دارد .

تالار اندیشه حوزه هنری در تقاطع خیابان سمیه و حافظ واقع شده است

شنبه, 29 مهر 1396 ساعت 16:59 برای نظر دادن اولین باش!

گروهی که مقام آورد اما جای تمرین را از او گرفتند

«نگاهی هم به ما بیندازند»+فیلم

دست‌هایش کمانچه می‌نوازد و ویولن؛ اما چشم‌هایش نمی‌بیند. چند سالی می‌شود که با چند روشندل دیگر گروه موسیقی تشکیل داده‌اند اما از کم توجهی‌ها به این گروه دم می‌زند و می‌گوید: کاش نگاهی هم به ما بیاندازند. ما موسیقی زیر زمینی کار نمی‌کنیم؛ کار هنری انجام می‌دهیم.

به گزارش ایسنا، حتما داستان معروف «هلن کلر» را به خاطر دارید، همان نویسنده‌ای که کر و لال بود اما به واسطه یک معلم توانست توانایی‌های شگفت‌انگیز خود را نشان بدهد. افراد زیادی با «نابینایی» دست و پنجه نرم می‌کنند اما این به اصطلاح «معلولیت» مانع شکوفایی آن‌ها نشده است.

در این میان روشندلانی کمی نبودند که در موسیقی برای خود صاحب آوازه شدند؛ آندره‌آ بوچلی (خواننده مشهور ایتالیایی تنور)، ری چالرز (نوازنده پیانو و خواننده سبک جاز و بلوز آمریکایی) و استیوی واندر ( خواننده معروف و سفیر صلح سازمان ملل در حوزه افراد معلول) تنها نمونه‌های خیلی برجسته این موضوع هستند.

حتی در مصر هم ارکستری وجود دارد که نوازندگان آن را خانم‌های نابینا تشکیل می‌دهند؛ این ارکستر که می‌تواند قطعات پیچیده کلاسیک را بنوازد، در ابتدا ۱۵ عضو داشته اما در حال حاضر اعضای آن به ۴۸ نفر خانم می‌رسد.

جعفر حسینی هم نوازنده روشندل کمانچه و ویولن ایرانی است که از سال ۱۳۹۰ گروه موسیقی «شورآفرینان» را به ثبت رسانده و مجوز فعالیت آن را از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دریافت کرده است.

او در گفت‌وگویی با ایسنا به مناسبت روز جهانی عصای سفید (۱۵ اکتبر) اظهار کرد: گروه موسیقی  «شورآفرینان» در سال ۱۳۹۰ تأسیس شد و مجوز از وزارت ارشاد دریافت کرد.

حسینی ادامه داد: این گروه از تعداد نوازندگان ۵-۷ نفر برخوردار بوده اما با توجه به شرایط مختلف تعداد نوازندگان آن نیز تغییر کرده است. فعالیت این گروه روی موسیقی سنتی است  و بیشتر از اشعار کلاسیک ایرانی استفاده می‌کند.

او اضافه کرد: این گروه موسیقی از افراد نابینا و کم بینا تشکیل شده اما افراد بینا را هم داریم؛ البته یکی از دلایل اینکه در این گروه فرد بینا حضور دارد، این است که ما قصد داریم با جامعه پیوند بخوریم.

سرپرست گروه موسیقی «شورآفرینان» درباره هدفش از تشکیل این گروه تاکید کرد: می‌خواستم بتوانم فرهنگ اصیل این مرز و بوم را ترویج بدهم،می‌خواستم به اندازه خودمان از فرهنگ اصیل پاسداری کنیم و به عنوان افراد معلول و نابینا بتوانیم توانمندی خودمان را به جامعه بشناسانیم. ما می‌خواهیم با جامعه تعامل کنیم و این فاصله را از بین ببریم.

حسینی با بیان اینکه در دوران فراگیری موسیقی شاگردی علی‌اکبر شکارچی و محسن کرامتی را کرده است، گفت:  در سال ۱۳۹۰ اولین اجرای خود را در تالار ایوان شمس برگزار کردیم بعد از آن اجراهای ارگانی داشتیم. دو سال پیش مکان تمرین مان را در خانه سلامت شهرداری از ما گرفتند و گفتند دیگر نمی‌توانیم در آنجا به تمریناتمان ادامه بدهیم. در خانه و آپارتمان‌ها هم نمی‌شود تمرین کرد، ما مکاتبات و تماس‌هایی داشتیم اما هنوز نتوانستیم جای تمرین مناسب پیدا کنیم. 

او ادامه داد: عده‌ای از این راه ارتزاق می‌کنند؛ روی صحبت من با مسوولان شهرداری و بهزیستی است که مدام از ایجاد تسهیلات و شغل برای معلولان صحبت می‌کنند. ما کار فرهنگی انجام می‌دهیم و از کار آبرومندانه و ایجاد اشتغال صحبت می‌کنیم. ما جایی برای تمرین می‌خواهیم، چیز دیگری نمی خواهیم.

سرپرست گروه موسیقی «شورآفرینان» گفت: ما توانایی اجرای کنسرت دو ساعت داریم مشکل پول و اماکن دارد که از نظر اقتصادی ضعیف هستیم. توانایی داریم اما اسپانسر نداریم. ما هر چه تلاش کردیم چنین حمایت‌هایی را جذب کنیم، نتوانستیم.

حسینی اظهار کرد: سازمان‌هایی مانند بهزیستی که دایه این کار را دارند و متولی معلولان هستند، اقدام  موثری در این زمینه نداشتند. در حال حاضر کلی نامه از من در بهزیستی وجود دارد. کاش آن‌ها نگاهی هم به ما بیاندازند ما کار هنری انجام می‌دهیم، موسیقی زیرزمینی کار نمی‌کنیم.

او اضافه کرد: شهرداری هم به همین‌گونه است؛ ما در جشنواره «شمسه» مقام آوردیم و لوح تقدیر گرفتیم، آن وقت جای تمرین را از ما می‌گیرند.

این نوازنده در ادامه گفت: الان دست زیاد شده است. خود سازمان بهزیستی بودجه زیادی را صرف می‌کند و برای برنامه‌هایش خارج از حوزه معلولان نوازنده و خواننده می‌آورد در حالیکه برای این افراد فضا در جاهای دیگر باز است. بچه‌های ما قانع هستند اگر با افتخار شبی ۱۵ میلیون قرارداد می‌بندند ما به یک دهم آن قیمت برنامه اجرا کنیم؛ هر چند نام افتخاری را یدک نمی‌کشیم اما توانایی برگزاری برنامه‌ را داریم.

او در مقابل این پرسش که مشکلاتی سر راه فراگیری موسیقی نابینایان وجود دارد؟ اظهار کرد: یکی از مشکلات ما فقدان کتاب‌های موسیقی برای نابینایان است. ما باید نت را خط به خط حفظ کنیم و بعد آن را بنوازیم. این در حالیست که نت را به خط بریل داشته باشیم.

حسینی ادامه داد: در بسیاری از موارد کتاب‌های نت به خط بریل تبدیل نمی شود به غیر از دو سه مورد که اینکار انجام شد. در سازهایی که من می نوازم نیاز است کتاب‌های خالقی و صبا را داشته باشیم در حالیکه این کتاب‌ها به خط بریل موجود نیستند. در دورانی که من موسیقی یاد می‌گرفتم همکلاسی‌هایم نت‌ها را دیکته می‌کردند و من به بریل می‌نوشتم.

او با تاکید بر اینکه باید فضا را در آموزش موسیقی باز کرد، ادامه داد: در بسیاری از مواقع به بودجه نیاز نیست بلکه نیاز است برنامه‌ریزی درستی انجام شود. به عنوان مثال ارگان‌ها می‌توانند بخشنامه‌ای را به اموزشگاه‌های موسیقی بفرستند که اگر آموزش معلولان را بپذیرند امکاناتی را در اختیارشان قرار می‌دهند. نیاز این است ارگانی آستین‌ها را بالا بزند.

این نوازنده اظهار کرد: افراد کم‌بینا چون در زمینه‌های دیگر نمی‌توانند رشد کنند، در موسیقی خود را بیشتر بالا می‌کشند. آن‌ها گوش‌های قوی تر دارند و حوصله بیشتری به خرج می‌دهند.

حسینی به عودنواز نابینای گروه «شیدا» به عنوان یک فرد موفق در این زمینه اشاره کرد و گفت: میراسماعیل صدقی‌آسا (حسینی) عود می نواخت و خوب می‌نواخت. دوستان تعریف می‌کنند گاهی محمدرضا لطفی به او می‌گفت صبر کن تا من قطعه را کامل بگویم و بعد ان را حفظ کن.

او در پایان صحبت‌های خود تاکید کرد: ما وقتی می‌توانیم در موسیقی نتیجه بگیریم که این کار را ادامه بدهیمو ما می‌خواهیم به گوش مسوولان برسانیم که کار خبط و خطایی انجام نمی‌دهیم، فقط جای تمرین نداریم.

اعضای گروه موسیقی «شورآفرینان» را جعفر حسینی (سرپرست و نوازنده ویولن)، روح‌الله باقری (خواننده)، نیما کبیر (نوازنده تار)، محمود رودگر (نوازنده نی)، بابک حمدزاده ( نوازنده تنبک)، محمد مسعودیان (نوازنده بم تار)، ماهگل مقتدر (نوازنده عود) و فریبا احمدی (نوازنده دف) تشکیل می‌دهند.

شنبه, 29 مهر 1396 ساعت 16:57 برای نظر دادن اولین باش!

شهرام ناظری با فردوسی در پاریس روی صحنه رفت+فیلم

شهرام ناظری کنسرتی را به آهنگسازی فرید الهامی با همراهی گروه "فردوسی" در تئاتر دولاویل پاریس روی صحنه برد.

به گزارش ایلنا، کنسرت گروه "فردوسی" به خوانندگی شهرام ناظری و آهنگسازی فرید الهامی 21 و 22 مهر در فرانسه روی صحنه رفت.

این کنسرت که به اجرای موسیقی مقامی تنبور اختصاص داشت؛ در دو بخش شامل؛ بخش اول موسیقی مقامی و کُردی تنبور و بخش دوم دربرگیرنده اشعار مولانا توسط شهرام ناظری و نوازندگان گروه موسیقی «فردوسی» اجرا شد.

اعضای گروه موسیقی «فردوسی» را فرید الهامی (نوازنده تنبور و شورانگیز)، بهروز طاهری (نوازنده تنبور)، یونس پاکنژاد (نوازنده کمانچه)، صابر نظرگاهی (نوازنده تار و دیوان)، سیدمحمد جابری (نوازنده دف) و شهاب حمیدی منش (نوازنده سازهای کوبه‌ای) تشکیل می‌دهند.

بخشی از اجرای گروه "فردوسی" و شهرام ناظری در فرانسه را در اینجا می‌توانید ببینید:

http://static0.ilna.ir/media/y1WSDSxdTLPL/dmlkZW8tbWVkaXVtLm00dg,,/video_2017-10-14_20-06-37.mp4

با سخنرانی رضا مهدوی و متین رضوانی‌پور

موسیقی و الحان عزا و تعزیه در ایران بررسی می شود

شنبه, 29 مهر 1396 ساعت 16:56 برای نظر دادن اولین باش!

موسیقی و الحان عزا و تعزیه در ایران بررسی می‌شود

نشست "آداب آئین: سیری در موسیقی و الحان عزا و تعزیه در ایران" ۲۵ مهر با سخنرانی رضا مهدوی و متین رضوانی‌پور برگزار خواهد شد.

به گزارش ایلنا، هفتاد و سومین برنامۀ "سه‌شنبه‌های هنوز" به نشست "آداب آئین: سیری در موسیقی و الحان عزا و تعزیه در ایران" اختصاص دارد که طی آن رضا مهدوی و متین رضوانی‌پور به سخنرانی خواهند پرداخت.

این نشست از سلسله نشست‌های ماهانۀ نشر هنوز است که در روز سه‌شنبه ۲۵ مهر از ساعت ۱۹، در محل فروشگاه نشر هنوز، واقع در خیابان کریمخان زند، بین ماهشهر و ایرانشهر، پلاک ۱۳۴، طبقۀ دوم، برگزار می‌شود.

مسائلی چون "بررسی تاریخچۀ موسیقی آئینی در ایران، و سیر تحولاتی که از سرگذرانده است؛ سرچشمه‌هایش، تاثیراتی که از مسائل اجتماعی در هر دوره پذیرفته، و در نهایت به شکلی که ما امروزه می‌شناسیم شکل گرفته است؛ سیر تحولات موسیقی و لحن‌های مختلف تعزیه‌خوانی در نقاط مختلف ایران، به همراه اجرای آثاری شاخص از هر دوره زمانی"، از جمله مسائلی است که در این نشست به بحث دربارۀ آن پرداخته می‌شود.

مدیر تولید موسسه آوای هنر

آلبوم حامد هاکان منتشر نخواهد شد

شنبه, 29 مهر 1396 ساعت 16:54 برای نظر دادن اولین باش!

در گفت‌وگو با ایلنا مطرح شد؛

هرگز نفهمیدیم مشکل حامد هاکان چه بود که پس از ۶ سال مجوز نگرفت!/ آلبوم حامد منتشر نخواهد شد

حامد هاکان که سال ۱۳۹۱ مجوز شورای موسیقی و شعر دفتر موسیقی را برای انتشار آلبوم "فرشته زمینی" دریافت کرده بود و انتظار می‌رفت او نیز مانند بسیاری از همصنفانش پس از طی پروسه‌ای، تاییدیه حراست وزارت ارشاد را دریافت کند، پس از ۶ سال هرگز موفق به دریافت این آخرین مجوز نشد.

سیدعلی نیکونیا (مدیر تولید موسسه آوای هنر) که قرار بود پس از گرفتن مجوزهای لازم، آلبوم "فرشته زمینی" حامد هاکان را منتشر کند؛ در گفتگو با خبرنگار ایلنا گفت: زمانی که با حامد هاکان قرارداد تولید آلبوم‌اش را منعقد کردیم؛ اطلاع نداشتیم ایشان در زمینه فعالیت‌های هنری ممنوعیت دارند؛ خودش هم این موضوع را نمی‌دانست. حتی بعد از عقد قرارداد و شروع به تولید آلبوم هم هیچ کدام از ما نمی‌دانستیم ممنوعیتی در زمینه فعالیت حامد وجود دارد.

مدیر تولید موسسه آوای هنر در ادامه افزود: ما اشعار این اثر را به شورای شعر دفتر موسیقی ارائه کردیم و تاییدیه‌اش صادر شد و بعد از آن کارها را ساختیم و در سال 1391 نیز در دوره‌ای که سیدمحمد میرزمانی، مدیرکل دفتر موسیقی بود، کارها را تحویل واحد موسیقی دادیم. واحد موسیقی دفتر موسیقی نیز تاییدیه‌اش را به ما اعلام کرد. تطبیق کار هم انجام شد و بعد از آن مرحله کتابخانه ملی بود. زمانی که می‌خواستیم نامه کتابخانه ملی را بگیریم از واحد موسیقی دفتر موسیقی به ما اعلام کردند که حامد حاکان ممنوع‌الفعالیت است و شما باید برای پیگیری موضوع به حراست ارشاد مراجعه کنید.

وی همچنین عنوان کرد: در دفتر موسیقی هر وقت بخواهند نامه کتابخانه ملی را بگیرند؛ موظف هستند از حراست ارشاد استعلام بگیرند و اگر فرد برای فعالیت با ممنوعیتی روبرو باشد به او اعلام می‌شود و کار می‌ماند تا مشکل اعلام شده حل شود؛ در غیر این صورت نامه کتابخانه ملی صادر می‌شود و کار منتشر خواهد شد. در مورد آلبوم حامد هاکان نیز پس از اینکه دفتر موسیقی اعلام کرد مشکلی وجود دارد، من به حراست ارشاد مراجعه کردم و آنجا یکسری مدارک را مشخص کردند تا حامد تهیه کند و برایشان ببریم. من هم به حامد هاکان مسئله را گفتم و مدارک را تهیه کردیم و جلسه بعد به همراه هم به آنجا رفتیم. همچنین ایشان نامه‌ای نوشت و موسسه آوای هنر نیز نامه دیگری تهیه کرد مبنی بر اینکه گرچه حامد فعالیتی در سال‌های گذشته داشته اما از هم‌اکنون می‌خواهد در چارچوب قانون و براساس مجوزهای لازم فعالیت کند. درنهایت نامه هاکان را تحویل دادیم و نامه موسسه را نیز به مدیرکل دفتر موسیقی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دادیم. بعد از این ماجرا گفتند ما روال تشکیل پرونده را انجام خواهیم داد و بعد به شما خبر می‌دهیم.

نیکونیا گفت: بعد از آن، ما موضوع را پیگیری کردیم که به ما گفتند خودمان به شما خبر می‌دهیم. ظاهرا روال بررسی موضوعات مربوط به ممنوعیت‌ از فعالیت‌ها به این صورت است که شما نمی‌توانید هر روز دنبال ماجرا باشید و به آنجا بروید چون تا روال‌ عادی آن طی نشود، جوابی حاصل نمی‌شود. از قرار معلوم بررسی‌ها در جاهای دیگری صورت می‌گیرد و اینگونه نیست که همه تصمیم‌گیری‌ها در خود حراست ارشاد انجام شود پس نمی‌توان انتظار داشت به سرعت این روال طی شود. روال پیگیری‌های ما ادامه داشت و ما سه یا چهار نامه به مدیرکل دفتر موسیقی و حراست وزارت ارشاد نوشتیم و آنها نیز کماکان به ما گفتند بعدا نتیجه را به ما اعلام خواهند کرد.

مدیر تولید موسسه آوای هنر همچنین عنوان کرد: این در حالی بود که سه مرتبه به صورت حضوری به همراه حامد هاکان برای پیگیری مسئله مراجعه کردیم که در دو مرتبه اول و دوم از حامد مدارکی برای تکمیل شدن پرونده خواستند و حامد این کارها را انجام داد. سومین مرتبه‌ای که به صورت حضوری مراجعه کردیم نیز گفتند ما بعدا خودمان به شما اعلام می‌کنیم. از اینجا به بعد پیگیری‌ها با مکاتبه و نامه‌نگاری بود چون مراجعات حضوری به نتیجه نمی‌رسید.

وی در ادامه افزود: از یک مقطعی به بعد دیگر خود حامد از این روال کلافه شد و فکر می‌کرد ما کار خاصی نمی‌کنیم در صورتی که در بحث رفع ممنوعیت فعالیت‌ها روال به این صورت است که شما باید تشکیل پرونده بدهید و منتظر بررسی‌های نهادهای مختلف باشید و ماجرا را پیگیری کنید اما پیگیری در این مسائل به این معنی نیست که شما هر روز به یک اداره خاصی یا دفتر موسیقی مراجعه کنید. ما پیگیر ماجرا بودیم و به ما گفته بودند باید صبر کنید. مسئولان طوری صحبت می‌کردند که ما می‌گفتیم صد در صد مجوز نهایی انتشار آلبوم حامد هاکان صادر می‌شود.

سیدعلی نیکونیا در پاسخ به این سئوال که مشکل اصلی حامد هاکان و دلیل اصلی که مجوز فعالیت او از سوی حراست وزارت ارشاد صادر نمی‌شد؛ چه بود، گفت: تا جایی که ما پیگیر بودیم نه ما و نه حتی خود حامد نتوانستیم بفهمیم چه دلیل یا مشکلی خاصی وجود دارد؛ حتی من یک بار به طور خصوصی مراجعه کردم و پرسیدم واقعا مسئله چیست تا اگر واقعا امیدی نیست ما دیگر این ماجرا را پیگیری نکنیم چون ما سرمایه‌گذاری کرده‌ایم. نه ما و نه خود حامد نمی‌دانستیم که مشکلی برای انتشار آلبوم به وجود می‌آید. ولی به ما می‌گفتند به هر حال هر کسی هر ممنوعیتی داشته باشد زمان می‌برد تا حل شود، از زمانی که خود هنرمند مراجعه می‌کند ما برای رفع ممنوعیت اقدام می‌کنیم و هیچ وقت دنبال این نیستیم که هنرمند را در حالت ممنوعیت نگاه داریم.

مدیر تولید موسسه آوای هنر گفت: به هر حال با صحبت‌هایی که شده بود ما بسیار به صدور مجوز فعالیت حامد هاکان امیدوار بودیم تا اینکه حامد از طولانی شدن پروسه کلافه شد و می‌گفت مثلا فلان خواننده مجاز شد ولی من مجاز نشدم چرا؟ ما هم گفتیم این سوال را خود ما هم پرسیده‌ایم و صراحتا گفته‌اند که هر کسی به‌طور جداگانه بررسی می‌شود و دلیل نمی‌شود چون فلانی مجاز شده شما هم مجاز شوید. ما همچنین به حامد گفتیم با این حال اگر شما بخواهی می‌توانی خودت هم پیگیری کنی. این ماجرا گذشت تا اینکه حامد مصر شد که خودش کار را پیگیری کند و یک روز به همراه فردی به عنوان نماینده‌‌اش به موسسه آوای هنر مراجعه کرد و از ما نامه‌ای در این زمینه گرفت و از ما هم خواست که از این سمت خودمان همچنان پیگیر باشیم. بودند افرادی که به حامد می‌گفتند ما حاضریم کار تو را انجام بدهیم؛ از این رو ما گفتیم اگر فکر می‌کنی خودت به طور شخصی دنبال این‌کار باشی زودتر مشکلت حل می‌شود ما حاضریم قرارداد را لغو کنیم. از سال 1395 که حامد خودش خواست پیگیر ماجرا شود، ما دیگر به موضوع ورود نکردیم.

وی در ادامه افزود: اواخر سال 1395 بود که حامد به ما گفت با او تماس گرفته‌اند و برای حل مشکل مجوزش دعوت به مصاحبه شده است و او هم به آنجا رفته و مصاحبه حضوری را انجام داده؛ اما گفت نمی‌داند که این مصاحبه ازسوی چه نهاد یا سازمانی انجام شده است. می‌گفت حتی تماس‌هایی با او گرفته شده و گفته‌اند نگران نباش چون روند پرونده‌ات به سمت حل شدن است. اینکه برخی گفته‌اند ما دیگر ارتباطی نداشتیم و پیگیر کارش نبودیم درست نیست و آخرین ارتباط من با حامد به دو روز قبل از فوت ایشان مربوط می‌شود.

نیکونیا در پاسخ به این سئوال که بعد از فوت حامد هاکان آیا تماسی با دفتر موسیقی وزارت ارشاد برای انتشار آلبوم او داشته‌اید یا نه؟ گفت: ما پس از فوت حامد هاکان به جز شوک و ناراحتی به چیز دیگری فکر نکرده‌ایم و هیچ تماسی با دفتر موسیقی در این زمینه نداشته‌ایم و اصلا نمی‌خواهیم این آلبوم منتشر شود؛ این بنده خدا فوت کرد و ما چه چیزی را بخواهیم منتشر کنیم. اگر حامد هاکان همان سال 1391 مجوز می‌گرفت واقعا نمی‌دانم تا امروز چه تعداد کار منتشر کرده بود فقط این را می‌دانم که حامد پیش از فوتش قطعات بسیاری را تولید و آماده کرده بود تا پس از انتشار آلبوم "فرشته زمینی" منتشر کند. این نکته را هم بگویم آلبومی که قرار بود از حامد هاکان منتشر شود "فرشته زمینی" نام دارد و شامل ده قطعه می‌شود و در حال حاضر نزد موسسه آوای هنر قرار دارد.

چهارشنبه, 19 مهر 1396 ساعت 12:25 برای نظر دادن اولین باش!

 

در گفت‌وگو با هانا کامکار مطرح شد؛

ماجرای"چاووش" از زبان شجریان، علیزاده، ناظری، کامکارها و سایر اعضای کانون/فیلمی که بعداز ۱۵ سال آماده شد+فیلم و عکس

فیلم مستند "چاووش از در آمد تا فرود" که درباره کانون چاووش است با حضور بیش از بیست نفر اعضای این کانون مقابل دوربین مانند شجریان، علیزاده، ناظری، خانواده کامکارها و سایرین پس از ۱۵ سال آماده اکران شد. از میان اعضای کانون چاووش تنها لطفی، مشکاتیان، ابتهاج و مظهری وعده حضورشان در این مستند محقق نشد.

هانا کامکار که تهیه‌کنندگی و کارگردانی مستند "چاووش از درآمد تا فرود" را به صورت مشترک با آرش رئیسیان انجام داده؛ درباره روال ساخت این مستند گفت: ایده اولیه این کار به سال 1381 بازمی‌گردد. من با آقای آرش رئیسیان در دانشگاه سوره همکلاس بودیم و در مقطع لیسانس رشته کارگردانی سینما تحصیل می‌کردیم. ما از قبل ارتباط خانوادگی داشتیم و پدر آرش رئیسیان از زمان فعالیت گروه عارف به سرپرستی زنده‌یاد پرویز مشکاتیان با پدرم و خانواده ما دوست بودند و معاشرت داشتند و بچه‌های هر دو خانواده نیز همدیگر را می‌شناختیم. در زمان تحصیل در دانشگاه سوره آرش رئیسیان به من گفت ما که هر دو داریم درس این کار را می‌خوانیم و دغدغه‌های مشترکی در این زمینه داریم؛ بهتر است در مورد کانون"چاووش" فعالیتی انجام بدهیم و مستندی درباره آن بسازیم.

وی در ادامه افزود: در گذشته هر دوی ما بسیار درباره کانون چاووش صحبت کرده بودیم؛ اما از آنجا که من سن و سالی نداشتم از اینکه دست به ساخت مستندی درباره کانون چاووش بزنم کمی دچار ترس شدم؛ به هر حال پروژه بسیار سنگینی به نظرم می‌رسید اما با توضیحات و حمایت‌های آرش رئیسیان تصمیم گرفتیم؛ این پروژه را انجام بدهیم. سال 1381 کار را شروع کردیم و در دو سال اول فقط تصویربرداری‌ها را انجام دادیم. از آنجا که می‌بایست با تمام اعضای کانون چاووش گفتگو می‌کردیم و برخی از این افراد در ایران نبودند، مجبور بودیم منتظر بمانیم تا به ایران بیایند؛ به همین دلیل نیز پروسه گفتگوهای این کار حدود دو سال به طول انجامید.

ماجرای"چاووش" از زبان شجریان، علیزاده و دیگر اعضای کانون

کارگردان و تهیه‌کننده مستند "چاووش از درآمد تا فرود" همچنین عنوان کرد: در آن دوران گفتگو با تمام اعضای کانون چاووش انجام شد اما پنج نفر از اعضای این کانون وعده‌ی گفتگو را به تعویق انداختند و ما را چشم انتظار گذاشتند که این کار روزی انجام شود؛ از آنجا که می‌بایست این پنج نفر نیز در این مستند حضور می‌داشتند ما تدوین پروژه‌مان را به تعویق انداختیم. ما تمام هزینه‌های دو سال فعالیت در این زمینه را از جیب خودمان هزینه کرده بودیم. آرش رئیسیان نیز در همان زمان هزینه‌های زیادی کرد تا لوازم تصویربرداری برای این پروژه بخرد و ما برای تامین هزینه‌ی فیلم فقط و فقط بر توان اقتصادی خود تکیه کردیم و هیچ کمک مالی از بیرون گرفته نشد. این بود که پس از دو سال اول، از نظر مالی چیزی برای‌مان نمانده بود و مجبور بودیم کار کنیم و در کنارش پروسه دانشگاه‌مان را نیز پیش ببریم. به دلیل همین ارائه پایان‌نامه و کار و کسب درآمد، وقفه‌ای در ساخت مستندمان ایجاد کرد.

هانا کامکار گفت: در طول سال‌هایی که در کارمان وقفه ایجاد شده بود پیگیر انجام گفتگو با همان پنج عضو کانون چاووش بودیم که در پروسه اولیه، وعده‌ی گفتگو را به تعویق انداختند. یعنی ما هر سال با این عزیزان تماس می‌گرفتیم و صحبت می‌کردیم و راهکار و پیشنهاد ارائه می‌دادیم تا در این مستند حضور پیدا کنند؛ یکی از این عزیزان، استاد محمدرضا لطفی بود که ما به ایشان حتی پیشنهاد دادیم "راش‌هایمان" را ببینند و برایشان توضیح دادیم که خط فکری‌مان چیست؛ استاد لطفی هم به ما گفتند وقتی برای انجام کارهایشان به ایران بیایند حتما با ما گفتگو می‌کنند؛ اما متاسفانه وعده این گفتگو عملی نشد.

این کارگردان و بازیگر در ادامه افزود: متاسفانه اولین آه و افسوس، با شنیدن خبر درگذشت آقای پرویز مشکاتیان از نهادمان برخاست؛ ایشان هم یکی از اعضای کانون چاووش بود که نتوانستیم با ایشان گفتگو کنیم. این در حالی است که هیچ‌کدام از این عزیزان مخالف فیلم ما نبودند و به شدت موافق بودند این کار را انجام دهیم و برایشان جذاب بود ولی نمی‌خواستند خودشان جلوی دوربین قرار بگیرند. متاسفانه آه و افسوس دوم ما با فوت استاد لطفی از نهادمان بلند شد.

وی همچنین عنوان کرد: در نهایت چهار نفر از اعضای کانون چاووش یعنی استاد لطفی، آقای مشکاتیان، آقای ابتهاج و آقای فرخ مظهری در این مستند حضور پیدا نکردند. در طول همان ده سال مسکوت بودن پروژه نیز مدام از آقای شجریان گرفته تا آقای ناظری، آقای علیزاده، خانواده خود من و همه عزیزانی که با این پروژه همکاری کرده بودند مدام پیگیر بودند از دلیل منتشر نشدن آن سوال می‌کردند و ما به خاطر حضور استاد لطفی در این مستند ایستادگی کردیم. در طول ده سالی که پروژه مسکوت بود تمامی اعضای کانون چاووش که جلوی دوربین ما قرار گرفته بودند مدام پیگیر انتشار مستند بودند و می‌پرسیدند تکلیف فیلم‌تان چه شد چرا منتشرش نمی‌کنید؟ چرا مستند را تدوین نمی‌کنید؟ و ما هم مدام می‌گفتیم که هنوز منتظر استاد لطفی، آقای مشکاتیان، آقای ابتهاج، آقای فرخ مظهری و آقای پشنگ کامکار هستیم. البته آقای پشنگ کامکار به خاطر دلایل دیگری مقابل دوربین ما قرار نمی‌گرفتند و بعدها موافقت کردند صدای ایشان را ضبط کنیم و در مستند استفاده کنیم که این اتفاق هم افتاد.

هانا کامکار افزود: اما وقتی استاد لطفی فوت کرد ما بالاخره تصمیم گرفتیم فیلم را تدوین کنیم. این را هم بگویم که حضور آقای مشکاتیان و آقای سایه در این مستند به حضور آقای لطفی وابسته شده بود؛ یعنی گفته بودند اگر آقای لطفی باشد ما هم خواهیم بود. به همین دلیل ما بسیار زیاد تلاش کردیم تا آقای لطفی جلو دوربین قرار بگیرند. حتی وقتی استاد لطفی به ایران آمدند؛ آقای آرش رئیسیان به مکتبخانه رفت و با ایشان صحبت کرد. خود من بارها و در زمان‌هایی که آقای لطفی در سوئیس، آمریکا و هر کشور دیگری بودند با ایشان تماس گرفتم و صحبت کردم. ما هر کاری کردیم ایشان می‌گفتند شما کارتان را ادامه بدهید من فعلا می‌خواهم کتاب شیدا را منتشر کنم بعد جلوی دوربین شما قرار می‌گیرم. ایشان هیچ وقت کتاب شیدا را منتشر نکردند و در نتیجه جلوی دوربین ما قرار نگرفتند. البته همه فکر می‌کردیم این اتفاق بالاخره یک روز می‌افتد و آقای لطفی مقابل دوربین این مستند خواهد رفت؛ اما شوربختانه آنقدر این پروسه ادامه پیدا کرد که ما، هم استاد لطفی و هم آقای مشکاتیان را از دست دادیم. نه تنها ایشان مخالف ساخت چنین مستندی نبود بلکه برایشان جالب هم بود و می‌پرسید مثلا آیا با فلانی هم صحبت کردید؟ و پیگیری می‌کردند چه کسانی در این مستند صحبت کرده‌اند. این را هم بگویم که اصلا نپرسیدند کسی چه گفته است اما خودمان این پیشنهاد را دادیم که راش‌های ما را ببیند.

کامکار درباره پروسه تدوین فیلم مستند "چاووش از درآمد تا فرود" گفت: پروسه تدوین این فیلم سه سال به طول انجامید. مرحله "چیدمان گفتگوهای" این کار یک سال ادامه داشت. یعنی یک سال طول کشید تا حدود 70 – 80 ساعت فیلم را "چیدمان" کنیم. یک سال نیز "راف‌کات" و پژوهش‌های کار طول کشید. در این مرحله تصاویر و عکس‌ها و مطالب بسیاری گردآوری شده است؛ البته در تمام این سال‌ها این پژوهش‌ها صورت می‌گرفت ولی در مرحله "راف‌کات" متوجه می‌شدیم که مطالب بیشتر و متنوع‌تری نیز به ذهن‌مان می‌رسید. برای مثال برای پیدا کردن یک عکس خاص ما حدود دو ماه جستجو کردیم.

وی در ادامه افزود: در آن ده سال وقفه ما مشغول اسکن کردن عکس‌های مرتبط با این موضوع بودیم. بیشتر عکس‌های ما اورجینال محسوب می‌شوند و تکراری نیستند؛ این عکس‌ها را از آلبوم هنرمندان می‌گرفتیم و اسکن می‌کردیم. البته برخی از این عکس‌ها در فیلم‌هایی که بعدها منتشر شد لو رفت و آه و افسوس ما را درآورد. البته خوشبختانه خط فکری ما در این فیلم آنقدر با فیلم‌های دیگری که با تلنگری به چاووش منتشر شد تفاوت دارد که خیلی از اینکه برخی عکس‌های ما لو رفته ناراحت نیستیم. این فیلم در واقع حاصل پژوهش 15 ساله ماست و الان چند ماهی می‌شود که "فاین‌کات" فیلم هم به پایان رسیده و از آنجا که تصاویر ما "دى وى کم" بود می‌بایست نسخه نهایی به سیستم نوین تبدیل می‌شد؛ از این رو تصحیح صدا، نور و رنگ هم انجام شد و الان فیلم مستند "چاووش از درآمد تا فرود" آماده انتشار است.

هانا کامکار همچنین در مورد مقطع زمانی که این مستند آن را روایت می‌کند، عنوان کرد: همانطور که در اسم "چاووش از درآمد تا فرود" نیز مشخص است درباره کانون چاووش و اعضای آن است. آغاز روایت ما در این فیلم از دوره آشنایی محمدرضا لطفی با آقای ابتهاج و رفتنش به رادیو و تشکیل گروه شیدا در رادیو شروع می‌شود. این روایت به آشنایی با تک تک اعضای گروه شیدا و پایه گذاری این گروه توسط افرادی چون آقای لطفی، اعضای خانواده کامکارها و آقای افشارنیا نیز می‌پردازد. بعد به سراغ رادیو می‌رویم و همچنین به موسیقی آن دوره نیز اشاره می‌شود. این مستند با پرداختن به نحوه شکل‌گیری چاووش تا فروپاشی این کانون ادامه پیدا می‌کند.

این کارگردان گفت: فیلم "چاووش از در آمد تا فرود" 120 دقیقه است و ما قصد نمایش آن را در جشنواره سینما حقیقت داریم. در واقع فکر می‌کنم اگر مشکل خاصی در ممیزی پیش نیاید اولین اکران فیلم ما در همین جشنواره سینما حقیقت باشد. نسخه‌ای که ما تهیه کرده بودیم حدود دو ساعت و پانزده دقیقه بود منتهی خودمان از دل آن، نسخه‌ای 120 دقیقه‌ای درآوردیم تا دچار ممیزی نشود. پس از آن فیلم را به جشنواره فجر ارسال خواهیم کرد و در ادامه در هنر و تجربه این فیلم را اکران خواهیم کرد. فعلا روی اکران‌های این فیلم تمرکز کرده‌ایم و هنوز تصمیمی برای نحوی عرضه‌ی نسخه نمایش خانگی فیلم نگرفته‌ایم. ما پانزده سال زندگی‌مان را پای این فیلم گذاشته‌ایم و در واقع با پیشنهادهایی که برای عرضه در زمینه نمایش خانگی می‌شود ترجیح می‌دهیم فعلا به اکران فیلم اکتفا کنیم.

وی همچنین عنوان کرد: ما این فیلم را کاملا چراغ خاموش تولید کردیم و از هیچ ارگان یا نهادی تقاضای کمک نکردیم. تمام بیست و چند نفری که در این پروژه جلوی دوربین رفتند به اعتبار خود بنده این کار را کردند. نکته‌ای در خاطرات شفاهی اعضای خانواده‌ام و همچنین برخی افراد دیگر وجود دارد که می‌گویند من در کودکی سروصدایی نداشتم به همین دلیل تنها کودکی هم بودم که استاد لطفی و استاد علیزاده اجازه می‌دادند به کانون چاووش بروم و کودکی‌ام در آنجا گذشت. به تعبیر دیگر می‌توان گفت من فرزند کانون چاووش هستم. حتی برایم تعریف کرده‌اند که وقتی سه ساله بودم و در آغوش مادرم یکی از برنامه‌های کانون چاووش را تماشا می‌کردم اگر کسی پشت سرم حرف می‌زد برمی‌گشتم انگشتم را به علامت سکوت جلوی بینی‌ام می‌گرفتم. واقعا باعث افتخار بنده است که همه این عزیزان و بزرگان، دوستم داشتند و با هر کدام از آنها درباره مستند صحبت کردم بدون هیچ‌گونه شرط و صحبتی پذیرفتند مقابل دوربین قرار بگیرند؛ چرا که باور داشتند من کاری نمی‌کنم که با آبروی چاووش بازی شود و حرف نادرستی هم نخواهم زد.

کامکار افزود: آقای آرش رئیسیان که پایه مهم این فیلم هستند و همچنین خود من هیچ کلام و یا تفکر و یا دآوری از خودمان را درون روایت این فیلم قرار نداده‌ایم. این فیلم کاملا روایت شفاهی خود اعضای کانون چاووش است. تفکر ما در تدوین فیلم خلاصه شده است. در واقع تمام حقیقتی که روایت می‌شود تماما از زبان خود اعضای کانون چاووش است. ما حتی کپشن و نریشن بر روی این فیلم نداریم و این خود اعضای چاووش هستند که نتیجه‌گیری می‌کنند.

 تیزر این مستند را از اینجا می‌توانید ببینید:

http://static0.ilna.ir/media/8oFWfTQmj2SI/dmlkZW8tbWVkaXVtLm00dg,,/chavosh01-2+%283%29.mp4

 

چهارشنبه, 19 مهر 1396 ساعت 11:42 برای نظر دادن اولین باش!

همایون شجریان «هوای گریه» را در لندن و منچستر اجرا می‌کند

«همایون شجریان» برای بزرگداشت پدر خود «محمدرضا شجریان» برای نخستین بار کنسرت «هوای گریه» را در دو شهر لندن و منچستر روی صحنه می‌برد.

به گزارش ایلنا، همایون شجریان برای نخستین بار کنسرت «هوای گریه» را در دو شهر لندن و منچستر برای بزرگداشت محمدرضا شجریان روی صحنه می‌برد. اجرای نخست این هنرمند ۱۰ اکتبر (هجدهم مهرماه) در سالن پلازای شهر منچستر و اجرای دوم او ۱۲ اکتبر (بیستم مهرماه) در شهر لندن خواهد بود.

همایون شجریان در این دو کنسرت‌، قطعاتی از آلبوم‌های «نسیم وصل» و «با ستاره‌ها» با آهنگسازی «محمدجواد ضرابیان» را اجرا می‌کند. ازجمله قطعات دیگر این برنامه می‌توان به تو کیستی، خانه سودا، هوای گریه، افسونگر، غریبانه، عشق از کجا، با ستاره‌ها، دفتر دل و نسیم وصل اشاره کرد.

در این برنامه‌ها سینا جهان‌آبادی (کمانچه)، میلاد محمدی (تار)،‌ مستان اشتیاقی (دبل باس)، لعیا اعتمادی (ویولون آلتو)،‌ پریسا پیرزاده (ویولون)،‌ حسین رضایی‌نیا (دف)،‌ علی جعفری پویان (ویولون)، نگار نوراد (چلو)، آیین مشکاتیان (تنبک)،‌ پاشا هنجنی (نی)،‌ پریچهر خواجه (قانون) او را همراهی می‌کنند.

«همایون شجریان» پیش‌تر از این، تور کنسرت‌های «هوای گریه» را با استقبال گسترده مخاطبین در تهران و برخی شهرستان‌ها و همچنین استرالیا به اجرا درآورده بود.

چهارشنبه, 19 مهر 1396 ساعت 11:41 برای نظر دادن اولین باش!

گلایه یک صدابردار از مصوبه شورای شهر تهران؛

عرصه بر استودیوهای خصوصی موسیقی تنگ شده است/ بلاتکلیفی ۹۹ درصد از استودیوها

اکثر غریب به اتفاق استودیوهای خصوصی موسیقی به دلیل میزان درآمدشان، امکان فعالیت در ساختمان‌هایی با کاربری اداری یا تجاری را ندارند. با وجود مصوبه شورای شهر تهران 99 درصد از استودیوهای خصوصی با مشکل مواجه هستند.

به گزارش خبرنگار ایلنا، رضا فرهادی (صدابردار و مدیر استودیو کرگدن) گفت: در اسفند ماه ۱۳۹۵ شورای اسلامی شهر تهران مصوبه‌ای را صادر کرد مبنی بر اینکه هرگونه فعالیت فرهنگی و هنری در مکان‌هایی با کاربری مسکونی ممنوع است البته به جز آموزشگاه‌ها و نشریات (آنهم نه نشریات کثیرالانتشار). براساس این مصوبه تمام فعالیت‌های هنری و فرهنگی می‌بایست در مکان‌هایی انجام شود که کاربری تجادری یا اداری دارند. البته من وقتی می‌خواستم نامه‌ای برای پیگیری این مصوبه تنظیم کنم، شهرداری تهران حتی متن همین مصوبه را در اختیار ما قرار نداد.

این صدابردار در ادامه افزود: برای پیگیری این مسئله من با آقای عبدالحسین مختاباد که در دوره قبل شورای اسلامی شهر تهران عضویت داشت؛ تماس گرفتم و گفتم که این مصوبه جدید شورای شهر برای استودیوهای ضبط موسیقی مشکل ایجاد می‌کند. البته آقای مختاباد تایید کرد چنین مصوبه‌ای به درستی صادر شده و می‌گفت به دلیل مزاحمت‌هایی که استودیوهای زیرزمینی و خصوصی برای ساکنان ساختمان‌های مسکونی ایجاد کرده‌اند، این مصوبه‌ صادر شده است. ایشان حتی پرسید آیا شما خودتان حاضرید در ساختمانی زندگی کنید که از استودیو داخل همان ساختمان به طور مداوم سروصدا می‌آید؟ من هم به آقای مختاباد گفتم که با پاک کردن صورت مسئله هیچ مشکلی حل نمی‌شود؛ این سرو صداها معمولا از استودیوهایی بیرون می‌آید که یا ساختار آکوستیکی درستی ندارند و یا نظارت درستی از سوی اداره اماکن نیروی انتظامی و وزارت ارشاد بر آنها صورت نمی‌گیرد.

وی همچنین عنوان کرد:  وقتی یک استودیو از آکوستیک مناسبی برخوردار باشد و در جایگیری آن درون یک ساختمان با دقت عمل شده باشد، هیچ مشکلی برای همسایه‌ها ایجاد نخواهد کرد؛ کما اینکه خود من سال‌هاست فعالیت می‌کنم و تاکنون هیچ مورد شکایت و اعتراضی از سوی همسایگانم نداشته‌ام. البته آقای مختاباد معتقد بود که شکایت‌هایی از همسایگان استودیوهای خصوصی به فرمانداری و وزارت ارشاد شده و اتفاقا به خاطر پیگیری‌های خود وزارت ارشاد چنین مصوبه‌ای صادر شده است.

رضا فرهادی گفت: من حتی به آقای مختاباد گفتم که اگر بخواهیم یک ساختمان دربست بگیریم که همسایه‌ای توی آن ساختمان نباشد که برایش مشکل ایجاد شود حداقل در این زمینه لطفا از شورای شهر یک تبصره بگیرید؛ و ایشان هیچ جوابی برای آن نداشت. پیرو این اتفاقات من با زنده‌یاد ناصر فرهودی (مدیر سابق استودیو پاپ) صحبت کردم و ایشان هم گفتند که هر حمایت و کاری که لازم باشد برای پیگیری و حل این ماجرا انجام می‌دهد. من نامه‌ای به همین منظور تنظیم کردم اما متاسفانه روزی را که برای پیگیری این مسئله مشخص کرده بودیم با درگذشت و تشییع زنده‌یاد فرهودی مصادف شد.

مدیر استودیو کرگدن همچنین افزود: من این نامه را خطاب به خانه موسیقی و کانون صدابرداران نوشتم و آقای حمیدرضا نوربخش (مدیرعامل خانه موسیقی) را هم در جریان موضوع قرار دادم. آقای نوربخش لطف داشت و گفت که حتما این ماجرا را پیگیری خواهد کرد.

وی در ادامه عنوان کرد: این مصوبه مشکلات بسیاری را برای تمامی استودیوهای صدابرداری ایران به وجود خواهد آورد. فرض کنید فردی که در یک ساختمان با کاربری مسکونی استودیو دارد و مثلا حدود ۵۰ میلیون تومان پول پیش با ماهیانه ۳ میلیون تومان اجاره می‌پردازد با وجود این مصوبه باید به ساختمانی که کاربری اداری یا تجاری دارد نقل مکان کند و برای تامین چنین مکانی مجبور است از دو تا چهار برابر اجاره یک مکان مسکونی را بپردازد. که باتوجه به شرایط نامناسبی که اقتصاد و نشر موسیقی در کشورمان دارد، این موضوع همه استودیوهای خصوصی را دچار مشکل می‌کند.

فرهادی گفت: ما هیچ استودیو خصوصی مدرنی در ایران نداریم و به جز استودیوهایی مانند بل، پژواک حوزه هنری، استودیو‌های ۱۰۱ ، ۱۰۲ و ۱۰۳ صدا و سیما استودیویی نمی‌شناسم که ابعاد بزرگ و حرفه‌ای داشته باشد. این معضلی محسوب می‌شود که گریبانگیر موسیقی مملکت ماست. یعنی ما به غیر از این چند نمونه، استودیویی نداریم که بقدری امکانات داشته باشد تا یک گروه موسیقی ۵ – ۶ نفره ایرانی در آن با هم ساز بزنند و اتفاقاتی که می‌بایست به صورت طبیعی بین نوازنده‌ها در موسیقی‌ بیفتد را ضبط کند. مسئولان‌مان نیز کوچک‌ترین سررشته‌ای در این زمینه ندارند و ظاهرا اصلا برایشان مهم نیست به این نکته هیچ توجهی ندارند. متاسفانه آنها اصلا تعریفی از کیفیت در این زمینه ندارند پس برایشان اهمیتی ندارد که موسیقی ملی کشورمان با چه سطحی از کیفیت موسیقایی و محتوایی و همچنین چه کیفیتی اجرا، تولید و ضبط می‌شود.

این صدابردار عنوان کرد: کسی که مدیرکنترل کیفی مثلا کمپانی بنز می‌شود باید در زمینه کیفیت، حدنهایت را بداند و چنین حدی را انتظار داشته باشد تا محصولش به چنین درجه‌ای برسد که جهان این اتومبیل را به عنوان محصولی درجه یک بپذیرد. یعنی مسئول کنترل کیفیت معیارهایی را دارد که می‌داند طبق آن ملاک‌ها چه سلیقه‌ای را باید تغذیه کند؛ اما ما در عرصه فرهنگی کشورمان چنین معیارهای کنترل کیفی را نداریم و مسئولان ما اصلا این چیزهایی را نمی‌دانند و نمی‌توانند موسیقی خوب و با کیفیت را از موسیقی نازل تشخیص بدهند.  

وی در ادامه افزود: تمام استودیوهایی که در ایران به صورت خصوصی کار می‌کنند؛ در مکان‌هایی با کاربری مسکونی فعالیت دارند و هیچ کدام در ساختما‌ن‌هایی با کاربری اداری و تجاری نیستند؛ چون هزینه اجاره مکانی با کاربری اداری یا تجاری بسیار سرسام‌آور است. تنها یک استثنا در این زمینه وجود دارد و آن هم استودیو پاپ است؛ در دوره‌ای که مصوباتی در زمینه تجاری و اداری بودن اماکن صادر می‌شد ظاهرا عنوان کرده‌ بودند کسبه‌ای که از فلان سال در این ملک‌ها به فعالیت تجاری یا اداری مشغول بوده‌اند مجوزهای همان کاربری را دریافت می‌کنند.

رضا فرهادی گفت: تمام کسانی که من در عرصه صدابرداری کشورمان می‌شناسم هیچ کدامشان توانایی این را ندارند که فعالیت‌شان را در یک ملک اداری یا تجاری ادامه بدهند؛ به دلیل اینکه تولیدکنندگان صنعت موسیقی ایران چنین قدرتی ندارد که هزینه‌های زیادی برای تولید آثار اختصاص بدهند. استودیوهای صدابرداری در ایران با همین شرایط عادی، یعنی بدون در نظر گرفتن مصوبه اخیر شورای اسلامی شهر تهران نیز کمرشان در حال خرد شدن است و نمی‌توانند لوازم و تجهیزیات جدید متناسب با پیشرفت‌های روز دنیا را تهیه کنند؛ حالا در چنین شرایطی شورای شهر هم مصوبه‌ای را تهیه کرده که عملا ادامه فعالیت را برای اکثر استودیوهای خصوصی غیرممکن می‌کند. نکته تلخ هم این است که مسئولان مربوطه اصلا برایشان مهم نیست چه اتفاقی در این حوزه در حال روی دادن است.

وی افزود: اصلا برای مسئولان اهمیتی ندارد که رضا فرهادی در استودیوی خود از یک اکولایزر روز دنیا استفاده می‌کند یا از یک پلاتین ۵ دلاری. متاسفانه باید بگویم این نکته برای بسیاری از موزیسین‌ها نیز مهم نیست؛ یعنی نه تفاوت کار را می‌توانند بشنوند و نه برایشان مهم است. این طیف از موزیسین‌ها فقط می‌خواهند سالی چند اثر از آنها به بازار بیاید و درآمدی کسب کنند و بحث کیفیت اصلا برایشان اهمیتی ندارد. متاسفانه در اکثر آثار موسیقی ملی و پاپ و سایر گونه‌های موسیقی در کشورمان اصلا دغدغه کیفیت وجود ندارد. به همین دلیل هم هست که اندازه و کیفیت استودیوهای ما اینچنین است که می‌بینید.

مدیر استودیو کرگدن در ادامه افزود: ما از شهرداری همین مصوبه را تقاضا کردیم تا به آن استناد کنیم اما شهرداری حتی این مصوبه را در اختیارمان قرار نداد؛ بعد گفتیم ما از کجا بدانیم کاری که انجام می‌دهیم واقعا غیرقانونی است؟ مسئولان شهرداری هم در پاسخ گفتند اگر شما این کار را انجام بدهید؛ می‌آیم جلوی محل استودیو شما بلوک‌سیمانی می‌گذاریم؛ اگر به بلوک توجه نکنید در استودیو را جوش می‌دهیم و اگر جوش را باز کنید جلوی در استودیو را دیوار می‌کشیم. این پاسخی‌است که به ما دادند اما به هر حال این مصوبه باید در قوانین تجهیز استودیوها باشد اما اینگونه نیست.

فرهادی عنوان کرد: از هر صد استودیویی که وجود دارد ۹۹ استودیو در ایران در اماکنی با کاربری مسکونی مشغول فعالیت هستند و این ۹۹ درصد با مصوبه جدید شورای اسلامی شهر تهران مواجه شده‌اند. وقتی ضعف در بخش بازرسی و نظارت بر یک مسئله وجود دارد؛ درست نیست که صورت مسئله را پاک کنید. افرادی برای نظارت در این بخش به کار گرفته می‌شوند که اصلا سواد و تخصص نظارت بر این کار را ندارند که بتواند تشخیص بدهند از نظر آکوستیک و تجهیزات و ساختمان، یک استودیو چه مشخصه‌هایی باید داشته باشد که برای همسایه‌ها ایجاد مزاحمت نکند. خب در این شرایط به جای اینکه مسئله نظارتی حل شود؛ مصوبه‌ای را به تصویب می‌رسانند که ۹۹ درصد صدابرداران و استودیوها را با مشکل جدی برای ادامه حیات حرفه‌ای روبرو می‌کند.

وی همچنین عنوان کرد: من به عنوان یک استودیودار که ۱۷ – ۱۸ سال از عمرم را پای این کار گذاشته‌ام باید بدانم این کار تداوم دارد یا نه؟ وقتی توی مملکتم مانده‌ام و با وجود تمام مشکلاتی که وجود داشته به کارم ادامه داده‌ام؛ باید بدانم امنیت شغلی خواهم داشت یا به خاطر یک مصوبه، تمام زندگی‌حرفه‌ایم تحت تاثیر قرار می‌گیرد. با همین سابقه‌ای که به واسطه کار کردن و محبت بزرگان موسیقی ایران طی این سال‌ها کسب کرده‌ام هر جای دنیا بروم برایم کار هست ولی این راهش نیست که شورای شهر و مسئولان فرهنگی بدون در نظر گرفتن جوانب مختلف یک موضوع مصوبه‌ای را به تصویب برسانند و یک صنف را به طور کامل با تهدید روبرو می‌کند.

رضا فرهادی درباره پیگیری این موضوع گفت: وقتی این موضوع را با آقای نوربخش (مدیرعامل خانه موسیقی) مطرح کردم گفتند چنین اتفاقی مضحک است و من خودم شخصا این مسئله را پیگیری خواهم کرد. با توجه به اینکه شواری جدید شهر تهران نیز به تازگی کار خود را شروع کرده‌ به طور دقیق نمی‌دانم پیگیری این مشکل استودیوهای صدابرداری تا چه زمانی به طول خواهد انجامید. آقای نوربخش گفته‌اند به محض اینکه شورای شهر مجمع داشته باشد موضوع را با آنها در میان خواهیم گذاشت.

مدیر استودیو کرگدن گفت: ما استودیودارانی که به طور خصوصی مشغول فعالیت هستیم؛ اتفاقا نظارت دقیق‌تر و تخصصی‌تری را از جانب مسئولان امر نیاز داریم. پیشنهاد من این است که مسئولان یا باید به یک جمع متخصص برای انجام کار نظارت اعتماد کنند که آنها کار را پیش ببرند و بر کار استودیوها نظارت کنند یا اینکه از متخصصان در این زمینه کمک بگیرند. ما در این خصوص آماده کمک هستیم تا این موضوع به شیوه درستش پیش برود.

وی در ادامه افزود: خود من هم روزگاری استودیو زیر زمینی داشتم اما آنقدر پای این قضیه ایستادم و خاک این کار را خوردم و سرمایه‌گذاری کردم تا اینکه پله‌ها را پیمودم و امروز جزو استودیوهای با سابقه این مملکت هستم و هر سال حداقل دو یا سه کاری که در موسیقی این مملکت جایگاه خوبی پیدا می‌کنند از استودیوی من بیرون می‌آید؛ و این نشان از لطف و اعتماد موزیسین‌های کشورم نسبت به کارم دارد.

این صدابردار همچنین عنوان کرد: سال‌هاست که در زمینه موسیقی‌هایی ماندگارتر و جدی فعالیت می‌کنم و البته به دوستانی که در سایر زمینه‌ها به ویژه موسیقی پاپ فعالیت می‌کنند احترام می‌گذارم. اما نکته‌ای وجود دارد که باید به توجه شود؛ در جامعه رژیم‌های غذایی مختلفی وجود دارد که هر از چند گاهی در آن رژیم‌ها هم افراد می‌توانند ساندویچ و چیپس و نوشابه و پفک هم مصرف ‌کنند؛ اما اگر این رژیم غذایی به جایی برسد که تنها به مصرف ساندویچ و پفک و نوشابه و چیپس خلاصه شود آن وقت شرایط بغرنج می‌شود؛ امان از روزی که این شیوه دوم تغذیه عوارض‌اش را بروز بدهد آن وقت دیگر به همین راحتی‌ها معالجه صورت نمی‌گیرد. متاسفانه در زمینه فرهنگی اصلا هیچ رژیم غذایی خاصی وجود ندارد و مردم تمام شنیدارشان به همان موسیقی پاپ خلاصه شده است و ما به شدت در این سرازیری سقوط قرار گرفته‌ایم. بچه‌های موزیسینی که در حوزه موسیقی جدی‌تر و ماندگارتر کار می‌کنند تمام‌شان خسته شده‌اند و این جریان موسیقی جدی در ایران این روزها فقط دارد به صورت مرامی پیش می‌رود. جریان موسیقی جدی ایران به حمایت قاطع مسئولان فرهنگی احتیاج دارد اما به نظرم این حمایت هرگز اتفاق نمی‌افتد چون درکی از آن وجود ندارد.

چهارشنبه, 19 مهر 1396 ساعت 11:38 برای نظر دادن اولین باش!

رئیس دانشکده موسیقی دانشگاه تهران در گفت‌وگو با ایلنا:

معلم‌هایی که شاگردانشان در جشنواره‌ها مقام می‌آورند در هنرستان‌ها تحقیر می‌شوند/جوان‌های ایرانی از رقابت می‌ترسند

آذین موحد می‌گوید: وقتی در نظام اجتماعی و در هنرستان موسیقی مملکتی، یک معلم به خاطر شرکت شاگردانش در جشنواره‌های رقابتی از سوی مدیریت هنرستان تحقیر می‌شود؛ یعنی فاجعه. یعنی اینکه ما نفهمیده‌ایم موسیقی چیست.

به گزارش خبرنگار ایلنا، آذین موحد (موسیقیدان و رئیس دانشکده موسیقی دانشگاه تهران) با طرح این سوال که "چه چیزی باعث می‌شود جوان‌های کشورهای دیگر که در زمینه موسیقی فعالیت می‌کنند سد روانی و نگرانی روحی رقابت کردن را به جان می‌خرند و در پروسه مسابقه و جشنواره‌های رقابتی قرار بگیرند اما جوان‌های ایرانی از رقابت گریزان هستند و از آن می‌ترسند؟"، این رقابت‌گریزی را ناشی از نظام اجتماعی حاکم بر کشور دانست و افزود: پذیرش رقابت هنری از سوی نظام اجتماعی مهمترین کاری است که در این زمینه در کشورهای دیگر انجام شده است.

این موسیقیدان که تحصیلات خود را تا مقطع فوق‌دکتری در دانشگاه‌های هاروارد و ایلینوی آمریکا انجام داده؛ در ادامه افزود: موزیسین‌ها در رشته موسیقی کلاسیک در اروپا و امریکا و حتی در ژاپن که الان زبانزد هستند؛ در مسابقات شرکت می‌کنند چون می‌دانند با برنده شدن هدایت می‌شوند و فرصت‌هایی برای‌شان به وجود می‌آید که می‌توانند به واسطه آنها در ارکسترهای بسیار خوب سولیست شوند؛ یا مثلا به پشتیبانی جشنواره‌ای که در آن برنده شده‌اند؛ می‌توانند در سالن‌های معتبر اجرا کنند و به عنوان کسی که پروسه دشوار حرفه‌ای شدن را طی کرده‌؛ نام و نشان هنری پیدا کنند و این فرصت‌ها برای هر گروه‌ سنی به شکل مناسب آنها وجود دارد.

رئیس دانشکده موسیقی دانشگاه تهران همچنین عنوان کرد: متاسفانه ما شاهد هستیم در هنرستان‌هایمان معلم‌هایی که شاگردانشان مقام می‌آورند؛ تحقیر می‌شوند و حتی دیده‌ام که به آنها گفته می‌شود "مگر کسانی که رتبه آورده‌اند چه کاری انجام داده‌اند که بقیه نکرده‌اند؟". وقتی در نظام اجتماعی و در هنرستان رسمی یک مملکت چنین تفکری ازسوی مدیریت هنرستان مطرح می‌شود؛ این یعنی فاجعه. یعنی اینکه ما نفهمیده‌ایم موسیقی چیست.

 آذین موحد گفت: من همیشه سخت‌گیری‌ها را متوجه خودم و همکارانم می‌کنم و باز هم متاسفم و شرمنده‌ام که بگویم کسانی که متولیان هنر هستند و ما هنرمندان نتوانسته‌ایم جایگاه موسیقی را در نظام اجتماعی ایران به صورت صحیح و آن‌طور که بایسته و شایسته موسیقی است، تبین کنیم. علی‌رغم وفور و افزایش توجه به سمت موسیقی اما متاسفانه روز به روز با موسیقی نازل‌تری روبرو می‌شویم.

این استاد دانشگاه افزود: معلمانی که توانسته‌اند شاگردانشان را با معیارهایی بسیار بالا کمک کنند و آموزش دهند تا به یک جشنواره رقابتی با معیارهای علمی و درست راه پیدا کنند؛ به همان اندازه زحمت کشیده‌اند و کارشان ارزشمند است که یک استاد برای نوشتن یک مقاله علمی تلاش کرده؛ واقعا تفاوتی بین اینها وجود ندارد و این موضوع را در نظام اجتماعی و آموزشی ما درک نمی‌کنند. ما هنرمندان و متولیان باید تلاش کنیم تا نظام اجتماعی متوجه این موضوع شود و معلمان نیز برای تربیت صحیح و آموزش اصولی به هنرجوان انگیزه بالایی پیدا کنند.

وی همچنین در مورد نمونه یک جشنواره رقابتی موسیقی با معیارهای علمی صحیح در داخل ایران عنوان کرد: خوشبختانه جشنواره‌ای مانند موسیقی جوان با تعهدش به معیارهای صحیح و استانداردهای درست موسیقی، برای بسیاری از ما هنرمندان جای دلگرمی دارد؛ به دلیل اینکه فرصتی محسوب می‌شود که بتوانیم به موسیقی توجه واقعی نشان بدهیم و تلاش کنیم معنای واقعی موسیقی را به افرادی که به موسیقی توجه و علاقه دارند؛ نشان بدهیم و بفهمانیم. خوشبختانه مدیریت درستی که طی چند سال اخیر توسط آقای هومان اسعدی اعمال شده کاملا با فضای صنعت موسیقی، اقتصاد موسیقی و "شو بیزینس" که تمام سیاست‌های دولتی به سمت آنهاست؛ فاصله بسیار زیادی دارد. با وجود اینکه نگاه آکادمیک در حوزه موسیقی پشتیبانی نمی‌شود، ولی این جشنواره کانالی متمایز از آن چیزی است در جامعه مورد توجه قرار دارد.

آذین موحد در ادامه افزود: باید چنین جشنواره‌ای که معیارهای صحیح علمی دارد در نظام‌های آکادمیک ما مورد توجه و حمایت قرار بگیرد. هنرستان موسیقی دختران و پسران، دانشگاه تهران، دانشگاه هنر و دانشگاه‌های استانی که موسیقی در آنها تدریس می‌شود؛ مکان‌های بسیار مهمی برای تبین نگاه آکادمیک در نظام موسیقی هستند. این مراکز باید پشتیبانی چنین جشنواره‌ای را به دست بگیرند. باید نظام دانشگاهی و نظام اجتماعی ما متوجه شوند که راه یافتن افراد به جشنواره رقابتی و علمی بسیار مهم است.

این موسیقیدان که خودش سال‌ها قبل در جشنواره‌های رقابتی به عنوان نوازنده شرکت داشته و امسال در بخش فلوت یازدهمین جشنواره موسیقی جوان به عنوان داور حضور داشت، درباره شرکت‌کنندگان این بخش گفت: مطلبی که در تصمیم گیری‌های هیئت داوران بخش ساز فلوت جشنواره ملی موسیقی جوان بحث بسیاری پیرامون آن شد پایین آمدن سطح جشنواره به نسبت سال‌های گذشته در ساز فلوت است. شرکت‌کنندگان الف بسیار خوب بودند اما در رده‌های سنی بالاتر با وجود اینکه نوازندگان بسیاری در کشورمان داریم شاهد استقبال نه‌چندان خوبی بودیم و این به همان مسئله نوع نگاه نظام آموزشی و نظام اجتماعی ما مربوط می‌شود که امیدوارم در آینده و به مرور زمان شاهد اصلاح آن باشیم.

به دنبال تصمیم مسئولان موسیقی

مهدی وجدانی؛ رهبر مهمان ارکستر ملی ایران شد

چهارشنبه, 19 مهر 1396 ساعت 11:36 برای نظر دادن اولین باش!

مهدی وجدانی؛ رهبر مهمان ارکستر ملی ایران شد

مهدی وجدانی که مدیریت روابط عمومی معاونت امور هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی را برعهده دارد، به عنوان رهبر مهمان ارکستر ملی ایران قرار است اثری از حسین علیزاده را روی صحنه ببرد.

به گزارش خبرنگار ایلنا، به دنبال تصمیم مسئولان موسیقی؛ مدیر روابط عمومی معاونت امور هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی هدایت ارکستر ملی ایران را برعهده گرفت.

مهدی وجدانی قرار است اثر ماندگار "نی‌نوا" ساخته حسین علیزاده را 28 مهر در تالار وحدت روی صحنه ببرد.

سابقه رهبری مهدی وجدانی به رهبری ارکستر نوای صلح بازمی‌گردد. هنوز مشخص نیست انتخاب مهدی وجدانی برای رهبر میهمان ارکستر ملی ایران بر چه اساسی صورت گرفته است.

ارکستر ملی ایران را پیشتر موزیسین‌هایی چون فرهاد فخرالدینی، فریدون شهبازیان و بردیا کیارس رهبری کرده‌اند.

قطعه "نی‌نوا" ساخته حسین علیزاده نیز پیش‌تر توسط بردیا کیارس و علی رهبری توسط دو ارکستر ملی ایران و  سمفونیک تهران اجرا شده است.

چهارشنبه, 19 مهر 1396 ساعت 11:33 برای نظر دادن اولین باش!

این «آزمون وخطا»ها به کجا می‌رسد؟

«متاسفانه برای ارکستر سمفونیک تهران و ارکستر موسیقی ملی ایران روش آزمون و خطا برای رسیدن به راه درست در پیش گرفته شد که خودش درست نیست».

به گزارش ایسنا، خبر منتشر شده توسط بنیاد رودکی در یکی دو روز گذشته واکنش‌های تندی را در رسانه‌های مختلف در پی داشت؛ در این خبر آمده بود که ارکستر ملی ایران قرار است قطعه مشهور «نی‌نوا» حسین علیزاده را به رهبری فردی به روی صحنه ببرد که نه‌تنها در معاونت هنری وزارت ارشاد دارای پُستی است، بلکه سابقه موسیقایی او با این اقدام چندان تناسبی ندارد.

درحالی‌که هنوز هیچ توضیحی از طرف مسوولان بنیاد رودکی به عنوان متولی «ارکستر ملی ایران»، برای انتخاب «مسؤول روابط عمومی معاونت هنری وزارت ارشاد» به عنوان رهبر مهمان این ارکستر منتشر نشده است، رسانه‌های مختلف نسبت به این موضوع واکنش‌های تندی نشان دادند.

اعتراض بر این است که رهبری ارکستر ملی روزی جایگاه افراد پرآوازه‌ای مانند فرهاد فخرالدینی بوده؛ ارکستری که روزی رهبر مهمانش لوریس چکناواریان بود.

سال‌های گذشته برای این دو ارکستر بسیار پر فراز و نشیب بوده و مشکلات فراوانی در مسیر ادامه حیات آن‌ها قرار داشته است.

فرهاد فخرالدینی در سال ۱۳۷۷ «ارکستر موسیقی ملی ایران» را راه‌اندازی کرد؛ چیزی حدود 10 سال بعد این ارکستر به مجموعه بنیاد رودکی واگذارشد.  فخرالدینی در دولت قبل به دلیل «شرایطی دراین دولت وجود داشت» کناره‌گیری کرد و بردیا کیارس چوب رهبری این ارکستر را به دست گرفت، اما دو سال بعد این ارکستر تعطیل شد. در خردادماه ۱۳۹۴ خبر رسید که این ارکستر به رهبری بنیانگذارش بازگشایی می‌شود. اما دیری نپایید که در شهریورماه ۱۳۹۵اعلام شد «فرهاد فخرالدینی تا برآورده شدن درخواست‌هایش، مایل به ادامه همکاری با ارکستر ملی نیست.»

گویا دستمزد آهنگسازها، تنظیم‌کننده‌ها و نت‌نویس‌ها در دو سالی که ارکستر فعالیت می‌کرد، پرداخت نشده و بدهی‌ها مانده بود. فخرالدینی اظهار کرده بود تا پرداخت نشدن این دستمزدها درباره تداوم همکاری با ارکستر موسیقی ملی ایران فکر نمی‌کند.

با وجود اینکه از سوی معاونت هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی اعلام شد مشکل کناره‌گیری فخرالدینی از ارکستر موسیقی ملی ایران قابل حل است، اما مقدمات این امر گویا محقق نشد و چند ماه بعد بنیاد رودکی اقدام به تاسیس ارکستری جدید با نام «ارکستر ملی ایران» به رهبری فریدون شهبازیان کرد. این ارکستر تا به حال با خوانندگانی مانند علیرضا افتخاری، محمد اصفهانی و سالار عقیلی اجراهایی را در تهران و شهرستان داشته است و بیشتر نوازندگان آن را افراد جوان تشکیل می‌دهند.

در چند سال اخیر حاشیه‌های زیاد دیگری درباره ارکستر سمفونیک تهران و استعفای علی رهبری، پرداخت نکردن دستمزدها و حق بیمه نوازندگان، آورده شدن یک ماشین روی سن تالار وحدت، اجرای گروه‌های موسیقی ناشناخته و گروه‌های موسیقی پاپ در تالار وحدت، تعداد و رپرتوارهای اجرایی دو ارکستر و... در حوالی این ماجرا وجود داشت؛ اما گویا مشکل اصلی نبودن اعتبار لازم بود.

البته مدیرعامل بنیاد رودکی چندی پیش در یکی از نشست‌هایش وعده ایجاد ارکستر سازهای ملی را داده بود؛ درحالیکه هنوز دو ارکستر سمفونیک تهران و ارکستر موسیقی ملی ایران که بار ارکسترهای دولتی ایران را به دوش می‌کشند و به‌نوعی آبروی موسیقی ایران هستند، در وضعیت مطلوب قرار ندارند.

بردیا کیارس پیش از این درباره ارکسترهای تحت نظر بنیاد رودکی (ارکستر سمفونیک تهران و ارکستر ملی ایران) به ایسنا گفته بود : «از زمانی که ارکستر سمفونیک تهران و ارکستر موسیقی ملی ایران تحت اختیار بنیاد رودکی قرار گرفته‌اند، متاسفانه بنیاد شروع کرد به آزمون و خطا کردن تا به راه درستی برسد. در حالی که این راه درست را به راحتی می‌توانستند از دیگر نقاط دنیا که ارکسترهای‌شان قدمت زیادی دارد، پیدا کنند

چهارشنبه, 19 مهر 1396 ساعت 11:28 برای نظر دادن اولین باش!

ساز "عود و مُوچَک" برگزیده دریافت مُهر اصالت ملی شدند

ساز عود و مُوچَک به عنوان دو اثر برتر صنایع دستی جزیره قشم برای دریافت مُهر اصالت ملی برگزیده شدند.

به گزارش ایسنا،‌ مدیرکل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری سازمان منطقه آزاد قشم گفت: ساز عود به عنوان هنر دست شجاع الدین اشعری و مُوچَک‌(قفس پرنده حصیری) هنر صغری تیزپَر از میان ۹ اثر هنری برای دریافت مُهر اصالت ملی برگزیده شدند.

سید محمد امین جعفری حسینی افزود: مُهر اصالت ملی، گواهینامه‌ای است که به صورت مشترک از طرف یونسکو و دفاتر فرهنگی – هنری منطقه‌ای به منظور حفظ و تداوم فعالیت حرفه‌ها و ارزش‌های بومی و سُنتی به مصنوعات صنایع دستی اصیل و با کیفیت هنرمندان اعطا می‌شود.

وی تصریح کرد: مراسم مُهر اصالت یونسکو هر ٢ سال یکبار برگزار می‌شود و پیش از آن آثار برتر هر استان پس از ارزیابی و کسب مُهر اصالت به مرحله ملی راه پیدا می‌کنند.

مدیرکل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری سازمان منطقه آزاد قشم خاطرنشان کرد: آثار برگزیده ملی به صورت جهانی داوری می‌شوند و به بهترین آثار مُهر اصالت یونسکو ارائه می‌شود.

جعفری حسینی در پایان گفت: آثار دارای مُهر اصالت به عنوان بِرند شخصی و منطقه‌ای هنرمند در جهان ثبت و معرفی می‌شوند و برای اینگونه آثار به صورت جهانی بازاریابی می‌شود.

چهارشنبه, 19 مهر 1396 ساعت 11:27 برای نظر دادن اولین باش!

سریال «الویس پریسلی» ساخته می‌شود

کمپانی اپل موزیک حق ساخت یک سریال تلویزیونی بر اساس زندگی «الویس پریسلی» ـ اسطوره موسیقی راک ـ را به دست آورد.

به گزارش ایسنا به نقل از ایندی‌وایر، این سریال ابتدا قرار بود توسط کمپانی «واینستاین» ساخته شود اما ظاهرا حواشی اخیر پیرامون «هاروی واینستون» یکی از بنیانگذاران این کمپانی و اخراج وی موجب شده کمپانی اپل موزیک حق ساخت این سریال را در دست گیرد.

این اولین سریال تلویزونی است که قرار است در «گریسلند» عمارت شخصی «الویس پریسلی» در ممفیس ساخته شود.

کمپانی «وایسنتاین» پیش از این در تبلیغ سریال «الویس پریسلی» عنوان کرده بود، این سریال بخشی از یک پروژه بزرگ مرور زندگی چند اسطوره موسیقی از جمله «مایکل جکسون» است و قرار است در ۸ تا ۱۰ قسمت ساخته شود و هر قسمت به یک جنبه از زندگی وی بپردازد و همه آرشیو شخصی متلعق به او از جمله ژورنال‌ها، لباس‌ها، خوردروها و خانه‌اش در اختیار تیم سارنده قرار بگیرد.

«الویس آرون پریسلی» (۱۹۷۷- ۱۹۳۵) خواننده و هنرپیشه‌ آمریکایی و یکی از موفق‌ترین شخصیت‌ها در هنر معاصر و موسیقی آمریکای قرن بیستم بود. مرگ او در سن ۴۲ سالگی به محبوبیتش بین هوادارانش افزود. او در دوران شکوفا شدن سبک «راک اند رول» به ویژه در نیمه‌ دوم دهه ۱۹۵۰ بر آن حکمرانی می‌کرد، چنان که به «سلطان راک اند رول» مشهور شد. «پریسلی» از سال ۱۹۵۶ به بعد، با اجرای ۴۵ ترانه که از هر کدام از آن‌ها بیش از یک میلیون نسخه به فروش رفت و همچنین بازی در ۳۳ فیلم سینمایی و حضور در برنامه‌های تلویزیونی و کنسرت‌ها،‌ موفقیت‌ اقتصادی رکوردشکنی را کسب کرد.

یکشنبه, 16 مهر 1396 ساعت 00:20 برای نظر دادن اولین باش!

وزیر ارشاد: برای حضور در برنامه های موسیقی فرصت اندکی داشتم

وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی که از زمان تصدی مسئولیت این وزارت‌خانه تا کنون در برنامه‌های موسیقایی حضور پیدا نکرده است، در این زمینه توضیح‌هایی را ارائه کرد.

سید عباس صالحی در این‌باره به ایسنا گفت: با شروع ماه محرم برنامه موسیقایی برگزار نشده است. من یک ماه تا قبل از محرم فرصت داشتم و همانطور که پیش از این گفته بودم این یک ماه را برای بحث‌های برنامه‌ای، گفت‌وگوها و مشورت‌ها گذاشته بودم. من برای حضورهایی که جنبه رسمی داشتند، فرصت اندکی داشتم.

او در پاسخ به این پرسش که چرا در جریان برگزاری جشنواره ملی موسیقی جوان که جشنواره مهمی در حوزه موسیقی کشور محسوب می شود حضور پیدا نکرده است، اظهار کرد: من از دوستان پرسیدم که آیا وزیرهای قبلی در این رویداد شرکت کرده‌اند یا خیر؟ نتیجه بر این شد که گفتم فرصت باقی هست که در سال آینده شرکت کنم.

وزیر ارشاد ادامه داد: این جشنواره کار خوبی بود. به ویژه با حضور استاد حسین علیزاده ( ردیف‌دان و نوازنده تار و سه‌تار)به عنوان شخصیتی که در داوری آن نقش زیادی داشتند و بقیه حوزه‌های جشنواره و عزیزان دیگری که در آن سهیم بودند.

صالحی تاکید کرد: طبعا فضای ماه محرم و صفر این شرایط را دارد که برنامه‌های موسیقایی در آن وجود ندارد. انشالله بعد از محرم و صفر در برنامه‌های پیش رو از جمله جشنواره موسیقی فجر شرکت خواهم کرد.

روابط عمومی پژوهشگاه سازمان میراث فرهنگی

ضرورت ساماندهی ساز سازی در ایران

یکشنبه, 16 مهر 1396 ساعت 00:19 برای نظر دادن اولین باش!

ضرورت ساماندهی ساخت ساز در ایران

«ساخت ساز در ایران سلیقه‌ای است و از اصول واحد و استانداردی پیروی نمی‌کند، بنابراین برای ساماندهی این کار باید مرجعی برای سازنده‌های ساز تشکیل شود.»

به  گزارش ایسنا، به نقل از روابط عمومی پژوهشگاه سازمان میراث‌فرهنگی «ایلدار ژاله»، از اساتید سازنده‌ی ساز ایرانی در نشست تخصصی ضرورت و نحوه ارتقا کیفیت سازهای موسیقی ایرانی (نواحی و ردیف دستگاهی ) با اعلام این مطلب و با تاکید بر لزوم تشکیل مرجعی برای سازنده‌های ساز گفت: متاسفانه در کشور ما ساختِ ساز سلیقه‌ای است و از اصول واحد و استانداردی پیروی نمی‌کند، در حالی که با تشکیل یک مرجع می‌توان به مرور برای ساختِ سازها به استانداردها ی مشترکی رسید.

«ژاله» که به گفته‌ی خودش تا کنون ۱۳۸۳ ساز ساخته و چهار هزار و ۶۰ دستگاه ساز را تعمیر کرده، گفت: من همواره تلاش کرده‌ام نقاط ضعف سازها را برطرف و تقویت کنم.

او در ادامه از ابداع شانزده تا هفده ساز خبر داد و افزود: وقتی در ساز تار بم کار می‌کنیم، ۹ پرده پایین بدون استفاده باقی می‌ماند و به همین دلیل من با ایجاد یکسری تغییرات؛ تاری در محدوده صدای بم ساختم.

کشوری که تصویر پولش «تار» است، اجازه تدریس موسیقی ندارد

این استاد سازنده ساز ایرانی با بیان این نکته که سازهای آرشه‌ای ما کم هستند، گفت: من بیشترین تراکم کاری خود را روی سازهای آرشه‌ای گذاشتم و سازی را طراحی کردم که از نظر طول ارتعاش مانند کمانچه است و نوازنده مانند قیچک در نواختن راحتی عمل را دارد، از نظر صدا هم نه کمانچه و نه قیچک است.

او با انتقاد از این که بسیاری از سازنده های ساز حاضر به تبادل اطلاعات و انتقال دانش خود به دیگران نیستند گفت: از سوی دیگر در کشوری که روی پولش عکس تار و کمانچه است در دانشگاه‌ها اجازه تدریس موسیقی را نمی‌دهند و به طور حتم همین محدودیت‌ها باعث افول موسیقی خواهد شد.

تغییرات ایجاد شده در سازها به واسطه نیاز نوازنده بوده

رامین جزایری، سازنده سازهای تار و سه تار نیز گفت: همواره در طول زمان به وسیله سازنده ساز تغییراتی ایجاد شده و سازها در طول تاریخ روند تکامل داشته‌اند.

او با اشاره به تغییراتی که در ۳۰سال گذشته در سازها به طور مثال در تار ایجاد شده است، گفت: همه این تغییرات برحسب نیاز نوازنده بوده است.

وی با تاکید بر این‌که در سازهای جدید هم تلاش می شود که به صداهای جدیدتر برسیم و این مسیری است که همواره ادامه دارد، افزود:‌ فن ساز سازی در ایران هنوز سطح بالایی ندارد و نحوه کار هنوز ایرادهای زیادی به علت تجربه کم سازنده های ساز و نبود کلاس های ساز سازی با رویکرد استاد و شاگردی دارد.

جزایری افزود: معمولا ساخت ساز فردی و با توجه به استعداد و توانمندی فرد سازنده است و شیوه‌های ساخت چندان به دیگران منتقل نمی‌شود.

وی با اشاره به این که ساختِ ساز به دوره طولانی نیاز دارد گفت: یک سازنده ساز باید مهارت‌های زیادی اعم از شناخت ابزار و موسیقی را بیاموزد که بسیار زمان‌بر است.

او افزود: در طول تاریخ سازنده‌های قوی و تاثیرگذار ساز در ایران، همواره کسانی بوده‌اند که معمولا به صورت خانوادگی ساز ساخته و می نواختند و به همین دلیل تجربه چند نسل را با خود داشتند.

تغییر لازمه بقای پدیده های اجتماعی و فرهنگی

در ادامه نشست بهروز وجدانی، مدرس موسیقی سنتی و نواحی ایران با تاکید بر ضرورت تغییر گفت: تغییر لازمه بقا برای همه پدیده‌های فرهنگی و اجتماعی است، اما تغییر باید با توجه به شرایط زمان و مکان انجام شود .

او با اشاره به اهمیت میزان تغییر گفت: ابزار موسیقی فقط بیان کننده هویت ما و هویت موسیقی ایرانی نیست بلکه هنرمندان ایرانی در طول تاریخ در همه رشته ها به مسایل زیباشناسی توجه کرده اند و این مسایل همواره در هر عصر و دوره ای در حال تغییر بوده و هست.

او بابیان این‌که برای حفظ ساز باید به مسایل مالی هم توجه کرد گاهی زیبایی باعث گرانی ساز شده و تعداد زیادی از خرید و آموزش آن محروم می شوند، افزود: تکنولوژی باعث شده، مهاجرت‌ها و تبادل اطلاعات بسیار سریع‌تر باشد و همین امر خود عامل تغییر در هر حوزه ای از جمله ساز خواهد بود.

بین اقوام مختلف ایران تقریبا بیشتر آیین‌ها با موسیقی و ساز همراه است

احمد صدری نیز در ادامه این نشست گفت: امروزه بحث تکنولوژی اطلاعات باعث آشنایی بیشتر افراد با سایر فرهنگ‌ها شده است و به همین دلیل ضرورت دارد که به صورت خودآگاه و ارادی درباره فرهنگ خودمان شناخت داشته باشیم، وقتی افراد در منطقه‌ای به صورت ایزوله و به دور از سایر فرهنگ‌ها زندگی می کنند شاید کمتر نیاز به شناخت باشد، ولی وقتی با سایر فرهنگ ها مواجه می‌شویم لازم است که به صورت خودآگاه و ارادی فرهنگ خود را شناخته و به داشته‌های فرهنگی خودمان توجه کنیم.

وی تاکید کرد: در دنیای معاصر باید به صورت ارادی و خودآگاه نیازهای فرهنگی خودمان را بشناسیم تا بتوانیم با تکیه بر این شناخت کار جدیدی را ارائه کنیم در غیراین‌صورت تحت تاثیر سایر فرهنگ ها قرار گرفته یا فقط به سنت‌ها چسبیده و همان‌ها را تکرار می‌کنیم.

او  حوزه موسیقی در ایران را چند پاره دانست که به صورت فرهنگ‌هایی چهل تیکه کنار هم قرار گرفته و یک هویت ویژه ایرانی را تعریف کرده است.

وی با اشاره به تنوع بسیار زیاد در حوزه موسیقی اقوام مختلف در ایران گفت: در میان اقوام مختلف ایران تقریبا بیشتر آیین‌ها با موسیقی و ساز همراه است حتی برخی نواحی آیینی مثل تشییع جنازه نیز با ساز انجام می شود.

او فرهنگ‌های سنتی را بسیار پویا و متحرک دانست و گفت: با این حال این فرهنگ‌ها به سبب سنت‌های کهن، حرکت کندی دارند و نیاز به دید نازک بینی برای تشخیص این حرکت است.

به گفته وی، یکی از نکات جالب در حوزه موسیقی اقوام این است که اغلب نوازنده‌ها خود سازنده سازهای‌شان هستند و این مورد در سایر هنرهای سنتی هم دیده می‌شود.

صدری با تفکیک صوت از شکل ظاهری ساز، بر ضرورت داشتن گوش موسیقیایی و شناخت انواع سبک‌های برای ساختِ ساز تاکید کرد و گفت: اساس و ذات و علت قاییِ ساز، تولید صدا است و به همین دلیل ما باید فرهنگ موسیقیایی را بشناسم.

او با اشاره به این که سازها در فرهنگ پویا و متحرک و در حال تغییر هستند، گقت: در دوران معاصر گاهی تجربه‌ها به عنوان غایت کار معرفی می‌شوند، در حالی که باید زمان آزمون، خطا و اجرا داده شود، چون بسیاری از سازهای ابدایی در عمل با مشکلات زیادی روبرو هستند

یکشنبه, 16 مهر 1396 ساعت 00:11 برای نظر دادن اولین باش!

سیدمحمد میرزمانی در گفتگو با ایلنا:

بلیت‌فروشی برای کنسرت‌های عاشورایی اشتباه است/تعزیه اجرای زنده موسیقی محسوب می‌شود

رئیس هیئت مدیره خانه موسیقی می‌گوید: برگزاری کنسرت موسیقی با موضوع عاشورا در ماه‌های محرم و صفر محصول بعد از انقلاب است و اولین کنسرتی که در کشورمان با این موضوع روی صحنه رفت؛ "خسوف" به آهنگسازی محمدسعید شریفیان بود.

سیدمحمد میرزمانی (آهنگساز و رئیس هیئت مدیره خانه موسیقی) در گفتگو با خبرنگار ایلنا، درباره کنسرت‌هایی که در ماه محرم و صفر با موضوع عاشورا و امام حسین (ع) برگزار می‌شود، گفت: قبل از انقلاب چیزی با عنوان برگزاری کنسرت‌ درباره قیام امام حسین (ع) اصلا وجود نداشت. خود من با ارکسترهای مختلفی همکاری می‌کردم و کنسرت می‌دادم و چنین کنسرت‌هایی که امروزه در ماه محرم و صفر درباره واقعه عاشورا برگزار شود؛ اصلا وجود نداشت؛ اما همانطور که می‌دانید تعزیه برگزار می‌شد. تعزیه هم یک نوع اجرای زنده موسیقی محسوب می‌شود. تاریخچه برگزاری تعزیه به گذشته بسیار دور بازمی‌گردد اما به خصوص از دوره قاجار به بعد اجرای تعزیه به طور گسترده‌تری مرسوم شد.

این آهنگساز در ادامه افزود: تعزیه را می‌توان به عنوان یک نوع موسیقی آئینی به حساب آورد که قطعا می‌تواند با اجرای کنسرت‌های موسیقی آئینی نیز مرتبط باشد. اما آنگونه از موسیقی که با موضوع عاشورای توسط ارکستر‌های تخصصی و یا با ساختار موسیقی کلاسیک و یا موسیقی ملی اجرا می‌شود محصول بعد از انقلاب است. بعد از انقلاب از اواسط دهه شصت موسیقی‌های آئینی به طور رسمی‌تری اجراهایشان شروع شد.

وی همچنین عنوان کرد: حدود سال 1365 -66 بود که آرام آرام جشنواره موسیقی فجر بعد از جشنواره فیلم فجر راه‌اندازی شد و موسیقی‌های آئینی نیز در آنها با نگاه رسمی‌تری به اجرا درآمد. شاید در آن زمان موسیقی‌های نواحی که در جشنواره فجر به اجرا درمی‌آمد صرفا پیرامون موضوع عاشورا نبود اما موسیقی‌های آئینی بسیاری اجرا می‌شد. حتی در حوزه موسیقی خراسان مقام‌هایی وجود داشته و دارد که در زمره همین موسیقی آئینی قرار می‌گیرد.

سیدمحمد میرزمانی درباره اولین کنسرت عاشورایی گفت: اولین کنسرتی که در کشورمان با موضوع عاشورا روی صحنه رفت؛ کنسرت "خسوف" به آهنگسازی محمدسعید شریفیان بود. خسوف در اربعین سال 1382 توسط ارکستر سمفونیک تهران و با همراهی خوانندگان ارکستر کر ابوای رومانی به مدت پنج شب در تهران و در تالار وحدت با رهبری لوریس چکناوریان به صحنه رفت و به دلیل کیفیت بالای اثر از سوی مدیریت فیلارمونیک اولتانیای رومانی دعوت و اجراهای متعددی در این کشور داشت.

آهنگساز آلبوم "وداع" در ادامه افزود: بعدها کنسرت‌های دیگری با موضوع عاشورا برگزار شد که از آن جمله می‌توان به کنسرت سعید ذهنی، کنسرت "شب دهم" آقای علیرضا قربانی، کنسرت آقای سعید اردیانی، و کنسرت "وداع" با همکاری خود من و حسام‌الدین سراج که سه سال پیاپی در ایام محرم برگزار شد، اشاره کرد. متاسفانه کنسرت‌های مرتبط با عاشورا به لحاظ کمی در همین حدود است که گفتم و جا دارد مسئولان فکر جدی‌تری در زمینه موسیقی آئینی کشورمان کنند تا در این زمینه اجراهای بیشتری برگزار شود؛ چرا که ظرفیت و پتانسیل چنین کنسرت‌هایی در جامعه ما وجود دارد. ولی متاسفانه مسئولان چندان به این حوزه دل نمی‌دهند.

وی همچنین عنوان کرد: رفتن به سمت بلیت‌فروشی در کنسرت‌های موسیقی با موضوع عاشورا کار اشتباهی است. وقتی برنامه‌گذاران با این دید به چنین کنسرت‌هایی نگاه می‌کنند پیش خودشان می‌گویند این برنامه‌ها بلیت فروشی خوبی ندارد پس چرا باید برگزار شوند؟ در یک کنسرت عاشورایی نباید به دنبال بازدهی مالی رفت. مردم با میل شخصی در بحث نذورات شرکت می‌کنند و اگر غذایی به صورت نذری دریافت می‌کنند از روی احتیاج نیست و به دلیل متبرک بودن و قداست این ماجراست. در مورد موسیقی نیز همین‌گونه است؛ وقتی کنسرتی در این حوزه برگزار می‌شود مسئولان نباید تصورشان این باشد که مردم بابت چنین برنامه‌ای دریافت شود و کار باید صرفا به خاطر امام حسین (ع) برگزار شود. می‌توانند صندوقی با عنوان "همت عالی" در محل کنسرت قرار دهند و بگویند هر کسی به هر میزان که می‌تواند کمک کند.

میرزمانی درباره کیفیت آثاری که در قالب کنسرت‌های مرتبط با واقعه عاشورا به اجرا درآمده‌اند، گفت: وقتی در حوزه‌ای رونق وجود دارد شما می‌توانید به ارزیابی کیفی آن حوزه نیز بپردازید؛ ولی در حوزه موسیقی عاشورایی یا موسیقی آئینی متاسفانه آنقدر کم کار کرده‌ایم که نمی‌توانیم مقایسه‌ و ارزیابی کیفی از آنها داشته باشیم. اگر این برنامه‌ها روال عادی داشته باشند اولا اطلاع رسانی به طور مناسب‌تری حتی از طریق خود مردم و به شکل سینه به سینه انجام می‌شود؛ و دوما آن وقت ما می‌توانیم آنها را از نظر المان‌های تخصصی مانند کیفیت اجرای ارکستر، سطح اجرای خواننده‌ها، کیفیت اشعار و بسیاری مولفه‌های سازنده مورد ارزیابی قراردهیم. ولی آنقدر در این زمینه کارهای کمی انجام شده که اصلا نمی‌شود بررسی صحیحی از نظر کیفی داشت. اگر در مورد همین اجراهای اندک کنسرت‌های عاشورایی نیز بگوییم مثلا اجرای ارکستر ضعیف است این گفته‌مان، بیشتر اثر مخرب دارد تا اینکه باعث بهبود اجرا شود؛ نمی‌شود همین اندک کنسرت‌های عاشورایی را نیز تعطیل کرد. باید ابتدا برگزاری چنین کنسرت‌هایی به یک روال تبدیل شود تا آن وقت بتوانیم آنها را مورد ارزیابی قرار دهیم.

یکشنبه, 16 مهر 1396 ساعت 00:09 برای نظر دادن اولین باش!

سالار عقیلی برای نمایش کلنل خواند+فیلم و صوت

سالار عقیلی تیتراژ پایانی نمایش کلنل به کارگردانی خیرالله تقیانی پور را خواند.

به گزارش ایلنا، سالار عقیلی اثری تازه‌ای بنام کلنل را برای نمایشی به همین نام به کارگردانی خیرالله تقیانی پور خوانده است.

آهنگسازی این اثر توسط  بابک زرین ،ترانه سرایی توسط افشین مقدم ،تنظیم توسط  بهتاش زرین و ضبط و میکس و مستر توسط  میلاد فرهودى ( استودیو پاپ )انجام شده است.

نمایش کلنل به  نویسندگی و کارگردانی خیرا لله تقیانی پور با حضور حسین پاکدل، شهرام حقیقت‌دوست، مونا فرجاد، اتابک نادری، سیروس همتی، علی سلیمانی، وحیدنفر، علیرضا ناصحی، آتیه جاوید، الهه شه‌پرست، جوادپورزند، حسین شفیعی، آناهیتا خسروی، سمیراسلیمی، رهامقدم، محسن مهری‌دروی، میلاد ابراهیمی، محمدشکری، سیامک توده‌فلاح، امیر باده‌دست، آیسان حداد مهر و آبان در سالن اصلی تئاتر شهر روی صحنه می‌رود.

متن ترانه به شرح زیر است:

چه می‌کشم از دوره‌ای که باورم سرکوب شد

تا بدتری آمد به چشم، بد لاجرم محبوب شد

من مشت در گل مانده‌ام با ساقه‌ی دستان تو

شاید زمین آماده‌ی یک اتفاق خوب شد

من عاشق چشم تو و خواب نگاه تو شدم

چشمان تو شرط من است مشروطه خواه تو شدم

با این همه بگذار من بر عشق تو تکیه کنم

یک شب بدون درد در آغوش تو گریه کنم

چون عاشقت ناز تو را با قیمت جان می‌خرد

از گندم گیسوی تو بر سفره‌اش نان می‌برد

هرکس تو را از من گرفت دلسنگ چون دیوار بود

این سر به جای شانه‌ات همواره روی دار بود

من عاشق چشم تو و خواب نگاه تو شدم

چشمان تو شرط من است مشروطه خواه تو شدم

با این همه بگذار من بر عشق تو تکیه کنم

یک شب بدون درد در آغوش تو گریه کنم

نسخه کامل آهنگ و همچنین فیلمی از ساخت این ویدئو را می‌توانید در پایین خبر مشاهده کنید.

http://static0.ilna.ir/serve/2nizPKjZAinH/ZM5NDRbiRT5-eRia8rYz91gRX3vIcoHf7otfNPZWXfo,/salar.mp4

00:03:23 :زمان فایل صوتی

http://static0.ilna.ir/serve/jG8ErdrYgBj6/ZM5NDRbiRT5-eRia8rYz91gRX3vIcoHf7otfNPZWXfo,/salar2.mp3

یکشنبه, 16 مهر 1396 ساعت 00:07 برای نظر دادن اولین باش!

فانوس در بازار موسیقی

آلبوم موسیقی فانوس که حاصل همکاری دو نوازنده سنتور است، منتشر شد.

به گزارش ایسنا بر اساس خبر رسیده، در آلبوم «فانوس» که نخستین آلبوم دو نوازی پولاد ترکمن راد و روزبه مطیعا است، آثاری از بزرگان موسیقی ایرانی و همچنین این دو نوازنده سنتور شنیده می‌شود.

امیر اسلامی -عضو هیات علمی دانشکده موسیقی دانشگاه هنر تهران- در یادداشتی که در دفترچه این سی دی منتشر شده، نوشته است: «آنچه که در مورد این آلبوم فراتر از جنبه‌های موسیقیائی آن به چشم می‌خورد و به گوش شنیده می‌شود، همکاری بسیار همدلانه این دو نوازنده است. این همدلی و همفکری از بیان اجراهای این دو نوازنده به راحتی قابل درک است. نوانس‌های دقیق و صحیح، احساس یکدست و بیان روان، وفاداری به تمپو (در عین اینکه ساز کوبه‌ای‌ به عنوان همراهی وجود ندارد و قطعات به صورت آنسامبل و بدون مترونم ضبط شده است) همه حاکی از یک همدلی بسیار منطقی موسیقائی است.»

آلبوم ‌دونوازی «فانوس» شامل دو نوازی‌های سنتور از ساخته‌های استادان بزرگ موسیقی‌ ایرانی‌ فرامرز پایور، حسین دهلوی، پرویز مشکاتیان و اسماعیل تهرانی در کنار ساخته‌های این دو نوازنده سنتور است.

روزبه مطیعا متولد ۱۳۵۷ در تهران است. او نواختن ساز سنتور را از سال ۱۳۶۹ نزد استاد فرامرز پایور آغاز کرد. مطیعا، فارغ التحصیل دانشگاه هنر در رشته نوازندگی موسیقی ایرانی در سال ۱۳۸۳ و مقطع کارشناسی ارشد در سال ۱۳۸۷ است.

او در رشته موزیکولوژی در دانشگاه پاریس نیز تحصیل کرده است و در حال حاضر دانشجوی دکترای اتنوموزیکولوژی در دانشگاه کلن آلمان است. مطیعا نیز از اساتید دیگری هم چون اسماعیل تهرانی، سعید ثابت و اردوان کامکار بهره برده است و برگزاری کنسرت‌های مختلف به صورت سلو در فرانسه و آلمان و همچنین اجراهای مختلف در آنسامبل‌های ایرانی و تلفیقی را در کارنامه خود دارد.

پولاد ترکمن راد متولد ۱۳۶۰ در تهران است. او نواختن سنتور را از سال ۱۳۶۹ نزد استاد نادر سینکی آغاز کرد و از محضر اساتید دیگری هم چون اسماعیل تهرانی، سعید ثابت و اردوان کامکار بهره برد. ترکمن راد، فارغ التحصیل دانشگاه هنر در رشته نوازندگی موسیقی ایرانی در سال ۱۳۸۳ است و تحصیلات خود در این رشته را در دانشگاه کلن آلمان در رشته اتنوموزیکولوژی ادامه داده است.

این نوزانده سنتور تاکنون اجراهایی در قالب تک‌نوازی و آنسامبل‌های ایرانی و تلفیقی در ایران، آلمان و فرانسه داشته است.

صفحه1 از35

نکته ای از هزاران

  • کنسرت ها را در مرده شورخانه برگزار کنید

    طنز روز

    کنسرت ها را در مرده شورخانه برگزار کنید

    کنسرت‌ها را در مرده‌شورخانه برگزار کنید خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) - طنز روز رضا ساکی خبر آمده است که یکی از گروه‌های تئاتر شهرستان مبارکه مجبور شده است به دلیل نبود سالن برای تمرین به قبرستان متوسل شود و از مرده‌شورخانه قبرستان به عنوان سن نمایش استفاده کند! استفاده از مرده‌شورخانه بسیار استفاده‌ هوشمندانه و دقیقی است. باید آفرین گفت به هنرمندان مبارکه‌ای که چنین طرحی را پیش روی ما گذاشتند. پیشنهاد می‌کنیم از این به بعد کنسرت‌های موسیقی هم در فضای مرده‌شورخانه برگزار شوند. برگزاری کنسرت در مرده‌شورخانه مزایای زیادی دارد که به اختصار به آنها اشاره می‌کنم. یک: در مرده‌شورخانه چون همه در ترس حضور میت به سر می‌برند کسی دل‌ودماغ شادی کردن و دست زدن ندارد. دو: چون فضای مرده‌شورخانه سرد است همه دست‌هایشان را در جیب می‌کنند و لذا کسی اشتباهی دست کسی دیگر را نمی‌گیرد. سه: چون مرده‌شورخانه ترسناک و سرد است کنسرت‌ها از زمان سه ساعت به سی دقیقه تقلیل پیدا می‌کنند. چهار: در مرده‌شورخانه هیچ‌کس نگران اختلاط نیست چون آنجا آن قدر مخوف است که ملت خودبه‌خود به جای مخلوط شدن با هم از هم جدا می‌شوند. پنج: صدا در مرده‌شورخانه می‌پیچد و اگر کسانی با کاپشن آنجا باشند و از میت هم…

آیا میدانید

  • چه سازی را برای یادگیری موسیقی انتخاب کنیم؟

    ساز مورد علاقه خود را انتخاب کنید

    چه سازی را برای یادگیری موسیقی انتخاب کنیم؟

      چه سازی را برای یادگیری موسیقی انتخاب کنیم؟ (نکته: این نوشته، برای کسانی است که در انتخاب ساز مردد بوده و نیاز به راهنمایی دارند). شاید نخستین پرسش برای کسی که، ایده و آشنایی با موسیقی ندارد، و قصد یادگیری موسیقی داری این باشد: چه سازی را انتخاب کنم؟ انتخاب ساز، کاملا سلیقه ای است، و انتخاب ساز، در واقع انتخاب و دنبال کردن سلیقه فرد و برداشت شخص از موسیقی است. برای انتخاب ساز به منظور یادگیری موسیقی، چند عامل نقش مهمی دارند که به آنها اشاره میکنیم: سلیقه و علاقه فرد به صدای سازی که یا دیده، یا صدایش را شنیده، و آشنایی هرچند اندک نسبت آن ساز دارد. شکل ظاهری ساز نیز نقش به سزایی در انتخاب دارد. کسی که آشنایی چندانی با موسیقی ندارد، برای شروع نوازندگی و انتخاب، به شکل ظاهری ساز نیز نظر دارد. سبک و کاربرد ساز یکی از مهمترین نکات در انتخاب ساز است. در واقع کاربرد ساز در سبک های موسیقی پاپ، کلاسیک، سنتی و... میتواند یکی از مهمترین نکات در انتخاب ساز باشد. مشورت و راهنمایی صحیح، می تواند راه بسیار خوبی برای انتخاب ساز باشد. ولی در نهایت، خود شخص است که تصمیم گیرنده نهایی است. چند توصیه…

از ما بپرسید

  • آيا مي توان رديف دستگاه هاي موسيقي را فقط با بمل و ديز اجرا كرد؟

    آيا مي توان رديف دستگاه هاي موسيقي را فقط با بمل و ديز اجرا كرد؟ برای اجرای یک دستگاه یا آواز، نخست باید به فواصل آن توجه کرد، که اگر مطابق با فواصل موجود در سازهای غیر ایرانی (سازهای با فواصل نیم پرده ای) باشند، می شود این دستگاه ها یا آوازها را با این سازها اجرا کرد. مثل دستگاه ماهور. ولی نکته ای مهم وجود دارد و آن اینکه دستگاه ها و آوازهای موسیقی ایرانی، هر کدام از گوشه هایی تشکیل شده اند که ممکن است مطابق با گوشه های ابتدایی دستگاه نباشند. مثلا در دستگاه ماهور، گوشه "دلکش" در ماهور آمده ولی از نظر فواصل مطابق دستگاه "شور" است، پس با اینکه در ماهور آمده ولی علامت های تغییر دهنده آن مانند دستگاه شور است. حال اگر ما بخواهیم ماهور را با سازی مثل گیتار اجرا کنیم، وقتی به گوشه دلکش می رسیم، باید فواصل شور را اجرا کنیم که در حالت طبیعی امکان پذیر نیست. در گذشته و زمانی که سازهای غیر ایرانی وارد ایران شدند، چند راهکار برای اجرای دستگاه های ایرانی در نظر گرفته شد. (به غیر از سازهای زهی مثل ویولن که مشکلی از نظر فواصل نداشت). یک راه این بود که سازی مثل…

درباره ی موسیقی هنری ایران

logo persian004 موسیقی هنری ایران، نخستین روزنامه الکترونیکی روزانه موسیقی ایران

همکاری: پیام به این شماره تلگرام
09226521131