گرانی دلار چه بر سر موسیقی می‌آورد؟

تابستان شش سال پیش حسین علیزاده (نوازنده و آهنگساز) در پی اعلام خبر لغو کنسرت مشترکش با ژیوان گاسپاریان (نوازنده ارمنستانی) به دلیل مشکلات اقتصادی، گفته بود «برگزاری کنسرت دیگر از نظر اقتصادی امکان‌پذیر نیست؛ بخصوص کنسرت‌هایی که در آن هنرمند مهمان خارجی داشته باشیم، با قیمت دلار بالای دو هزار تومان خارج از توان ما است.»

بازار پر التهاب ارز در روزهای گذشته، گرانی لحظه به لحظه دلار و نایاب شدن آن مردم را به نگرانی واداشته است. افزایش نرخ بی‌سابقه دلار و فروش آن در بازار آزاد به بیش از شش هزار تومان، تقریبا اثر خود را به شکل سریعی روی حوزه‌های مختلف اقتصادی گذاشته است.

در این میان اما نمی‌توان از تاثیر گرانی دلار روی فرهنگ و هنر نیز چشم پوشید؛ همانطور که دلار دو هزار تومانی پیش از این لغو کنسرت دو نوازنده مطرح و اظهارات علیزاده را موجب شده بود، این پرسش به وجود می‌آید که دلار شش هزار تومانی چه بر سر موسیقی می‌آورد؟ آن هم در زمانی که کنسرت هنرمندان خارجی راحت‌تر و بیشتر از گذشته در ایران برگزار می‌شود.

رامین صدیقی ـ تهیه‌کننده موسیقی ـ که در زمینه برگزاری کنسرت هنرمندان خارجی در ایران فعالیت داشته است، در این‌باره به ایسنا می‌گوید: وقتی همچین بحران ارزی پیش می‌آید، خروجی آن مشکل گرانی است. این گرانی باعث احتکار اسکناس شده است.  بخشی از تحریم‌های علیه ایران که به نظام بانکی برمی‌گردد هنوز پابرجا است. ما معمولا دستمزد هنرمندان خارجی‌ای که به ایران می‌آیند را به روش حواله پول و استفاده از حساب بانکی پرداخت نمی‌کردیم بلکه این کار را نقدی انجام می‌دادیم.

او ادامه می‌دهد: حالا فارغ از گرانی، دیگر اسکناسی وجود ندارد و من تهیه‌کننده نمی‌توانم به هنرمندی که از آلمان در ایران حضور پیدا می‌کند، لیر ترکیه بدهم. باید ارز رایج آن کشور یا ارز قابل پذیرش دیگر، یعنی دلار را به او پرداخت کنم. مشکل ما این است اغلب این ارزها وجود ندارد.

صدیقی توضیح می‌دهد: بسیاری از این رویدادهای هنری در لحظه رخ نمی‌دهد، ما یک سال قبل مذاکره را شروع و تمام جزئیات برنامه را از جمله دستمزد، مشخص می‌کنیم. وقتی من از قبل با هنرمندی توافق می‌کنم که برای کنسرتش در ایران به او دوهزار یورو دستمزد بدهم با ۱۰-۲۰ اختلاف برای بودجه‌ام برنامه‌ریزی می‌کنم. آن‌وقت با این نوسانات باید با یک اختلاف چند میلیون تومانی دستمزد او را پرداخت کنم، در حالیکه من بلیت‌های کنسرت او را به دلار و یورو نمی‌فروشم.

این تهیه‌کننده و ناشر موسیقی اضافه می‌کند: نتیجه این است که این اختلاف باید از محل دیگری تامین شود یا من باید از سود کمی که در کار هست برای حفظ آبرو صرف‌نظر کنم، یا مجبورم بخشی از این فشار را به مخاطب تحمیل و بلیت را گران کنم. این موضوع نیز به افراد علاقه‌مند فشار اقتصادی وارد می‌کند و ریسک کار ما را بالا می‌برد و ما ریزش مخاطب خواهیم داشت.

او اظهار می‌کند: حقوق افراد در ایران به ریال است و افزایش پیدا نمی کند؛ زمانی که یک فرد می‌خواهد سهم سبد فرهنگی خودش را مشخص کند، وقتی به کنسرت می‌رسد درآمد او رقم هزینه کنسرت را تامین نمی‌کند. به عنوان مثال وقتی او برای حضور در یک کنسرت به همراه خانواده‌اش در مجموع ۳۰۰هزار تومان پول بلیت پرداخت می‌کرده، حالا باید یک میلیون تومان بپردازد، بنابر این از این کار صرف‌نظر می‌کند.

صدیقی با بیان اینکه گرانی ارز از چند جنبه فشار وارد می کند، می‌گوید: خارج از موسیقی مردم‌پسند (پاپ) ما چند سال تلاش کردیم تا خانواده کوچکی از مخاطبان را به خودمان نزدیک کنیم و با خود همراه کنیم و با چنین اتفاق‌هایی ما بخش عظیمی از این مخاطبان را سریع از دست می‌دهیم. در حالیکه اگر بخواهیم دوباره آن‌ها را جذب کنیم باید سال‌ها تلاش کنیم.

این تهیه‌کننده بیان می‌کند: افزایش ارز قطعا شاخه‌های دیگر را تحت تاثیر قرار می‌دهد اما حوزه فرهنگ (در زمینه تعاملات بین‌المللی) را مین‌گذاری کرده است و ما نمی‌دانیم سه ماه دیگر پایمان روی چه مینی می‌رود. اگر شرایط بدتر یا بهتر نشود و همین‌گونه بماند ما چندماه دیگر تبعات گرانی ارز را شاهد خواهیم بود.

او ادامه می‌دهد: شاید در بدو بنگاه‌ها بتوانند از طریقه ذخیره خود یا اسپانسر این سوراخ را برای چند ماه پر کنند. به عنوان مثال آقای کیتارو به ایران می‌آید و بلیت‌های او نیز در حال فروش است و بالا رفتن قیمت ارز این کنسرت را کنسل نمی‌کند اما برگزار کننده با فشاری که به او می‌آید برای دفعات بعدی دچار تغییر در تصمیم‌گیری می‌شود. بعد از جام جهانی و نیمه تیرماه که فصل کنسرت شروع می‌شود شاهد این خواهیم بود ریزش زیادی در تعداد برنامه‌ها و مخاطبان داشته باشیم. قطعا در این دوره حوزه فرهنگ و هنر آسیب می‌بیند.

صدیقی می‌گوید: اگر وضعیت ارز خارجی در ایران به به این شکل تلخ ثابت بماند به تدریج قدرت خرید مردم را کاهش می‌دهد. یکسری بحث اتقصادی است که امثال من و شما نمی‌توانیم برای آن تصمیم بگیریم بلکه با تبعات ان طرف هستیم.

این تهیه‌کننده موسیقی اضافه می‌کند: ما نمی‌توانیم در حوزه موسیقی راه‌حلی داشته باشیم. اگر شرایط به همین شکل بماند طرفین این مثلث (مخاطب، تهیه‌کننده و هنرمند) باید این فشار را بین خودشان تقسیم کنند. مخاطب پول بیشتری بدهد، هنرمند دستمزد کمتری بگیرد و تهیه‌کننده سودی که برای خودش در نظر گرفته است را صرف‌نظر کنم. نتیجه این موضوع این است که تولید کالای فرهنگی کاهش پیدا می‌کند.

 

موسیقی و نمایشگاه بین المللی گردشگری تهران

اقوام ایرانی در تهران نوای "سرزمین مادری" را درحالی به گوش می‌رسانند که پایتخت، این روزها غرق در جشنواره‌های موسیقی، تئاتر و فیلم است.

به گزارش ایسنا، همزمان با یازدهمین نمایشگاه بین‌المللی گردشگری تهران، اقوامی از ٢٧ استان کشور در این نمایشگاه گرد هم آمده‌اند و به اجرای موسیقی و رقص‌های آیینی می‌پردازند. بخشی که نبض پر قدرت هر سال نمایشگاه گردشگری است و مخاطبان زیادی دارد.

محوطه نمایشگاه بین‌المللی تهران این روزها از ساعت ۱۰ صبح محل اجرای موسیقی و حرکات آیینی شش استان کشور است که در نخستین روز، گروه کرمان با اجرای متفاوت رقص محلی عروسی جیرفت، با استقبال مواجه شد.

کرمانی‌ها که قرار بود بازدیدکنندگان نمایشگاه گردشگری را به عصرانه‌ای با همراهی "هوشنگ مرادی کرمانی" دعوت کنند، به خاطر برخی ناهماهنگی‌ها از سوی شرکت نمایشگاه‌های بین‌المللی تهران برای اختصاص فضای مناسب، در عوض عروسی جیرفتی را پای کلوت‌ها راه انداختند و فضای نمایشگاه گردشگری را در نخستین روز حسابی گرم کردند.

برنامه آیینی کرمان تا روز جمعه ششم بهمن ماه در غرفه این استان در سالن ۳۸ نمایشگاه بین‌المللی تهران ادامه خواهد داشت.

سیستان و بلوچستانی ها، مردم بوشهر، عشایر کهگیلویه و بویراحمد و چهار محال و بختیاری‌ ها نیز در اولین روز نمایشگاه به میدان آمدند و هنر خود را به نمایش گذاشتند.

گروه‌های رقصنده خردسال از استان‌های گلستان، اردبیل، آذربایجان شرقی و غربی با اجرای کم نظیر نمایشگاه گردشگری را نیز تحت تاثیر قرار دادند. اجرای فولکلور گروه‌های کودک که برای نخستین بار، نمایشگاه گردشگری شاهد آن است، در سالن مختص گردشگری کودک هر روز ادامه دارد.

کارناوال موسیقی موزیکال سوار بر درشکه‌های قاجاری نیز از دیگر جاذبه‌های هنری نمایشگاه یازدهم گردشگری به شمار می‌آید که حرکت مستمر آن‌ها در محوطه نمایشگاه اجازه نمی‌دهد ریتم موسیقی در فضا کند شود.

گروه‌های موسیقی و آیینی اقوام ایرانی اجراهای رایگانی را به نمایش می‌گذارند، هر روز از ساعت ۱۰ صبح در محل نمایشگاه بین‌المللی تهران حضور دارند و بعدازظهرها هم از ساعت ۱۸ تا ۲۱ در سالن خلیج‌فارس به روی صحنه خواهند رفت.

اردبیل، خراسان رضوی، آذربایجان شرقی، کرمانشاه، بوشهر و مازندران سوم بهمن ماه، خراسان جنوبی، سمنان، کهگیلویه و بویراحمد، یزد، اصفهان و خراسان شمالی چهارم بهمن ماه، سیستان و بلوچستان، گلستان، هرمزگان، ایلام، لرستان و کردستان پنجم بهمن ماه، چهارمحال و بختیاری، فارس، آذربایجان غربی، همدان، خوزستان و کرمان ششم بهمن ماه به فاصله هر نیم ساعت در سالن ۳۸ خلیج فارس، اجرای موسیقی و رقص خواهند داشت.

تمام این گروه‌ها پیش از اجرا مجوز دریافت می‌کنند و تماشای آنها بدون پرداخت هزینه خواهد بود.

یازدهمین نمایشگاه بین‌المللی گردشگری تهران که از روز سه‌شنبه آغاز شده، تا جمعه ساعت ۲۱ با اجرای این گروه‌های موسیقی برپا است.

 

 

آنچه در موسیقی طرب نامه شهر خیال می شنویم

طربنامه شهر خیال، نمایشی با مضمون اجتماعی، و با بهره گیری  از فرم های نمایشی آیینی سنتی در سالن ارغنون در حال اجراست.

طربنامه شهر خیال به نویسندگی و کارگردانی کیوان نخعی، در اجرای سالن سایه تاترشهر، در جشنواره شهریورماه 96 نمایش های آیینی و سنتی، عنوان نخست نویسندگی و کارگردانی را دریافت کرده است.

صحبت راجع به موسیقی این نمایش به آهنگسازی و انتخاب موسیقی رضا کلانتری است.

موسیقی این نمایش، موسیقی ای از جنس موسیقی و شعر قدیم و همینطور به روز است.

بافت موسیقایی طربنامه شهر خیال، از ضربی خوانی های مستمر، بحر طویل خوانی، ملودی های تصنیف خوانی، ملودی های دستگاهی تعزیه، رنگ ها و ضربی تشکیل شده است.

قبل از ورود تماشاگران به سالن، گروه موسیقی شروع به اجرای رنگ شهرآشوب می کند تا فضا را برای اجرای نمایشی ایرانی و سنتی و آیینی، هم برای بازیگران و هم برای بینندگان آماده کند.

این فضاسازی به انتقال حس و قراردادن تماشاگر در موقعیت کمک می کند.

نمایش با رنگ  مات" آغاز می شود که در گذشته برای رقص و به نوعی بازی استفاده می شد.

معرفی نقش ها با ضربی خوانی همراه است، که از فرم های بسیار معمول موسیقی قدیم بود و در بسیاری از نمایش ها مورد استفاده قرار می گرفت.

فضاسازی معرفی شخصیت ها که توسط راوی صورت می گیرد، همراه با موسیقی در دستگاه ماهور است که برای نشان دادن فضای شاد و زندگی روزمره استفاده شده است.

معرفی بیشتر هر کدام از شخصیت ها نیز با ضربی خوانی همراه شده است.

صداگیری از سازهای تار، کمانچه، تمبک، دف و دایره زنگی، برای هر کدام از فرم ها و حالات به شکلی که از فضای ایرانی خارج نشود رعایت شده است.

صحنه های ترس، وهم و خیال و سایر حالات غیر معمول، با استفاده از امکانات صوتی سازها، و با به کارگیری فواصل مشخص و چندصدایی معمول موسیقی و در چند مورد از فواصل دیسونانس بهره گیری شده است.

در بخش های شاد مانند خواستگاری، از تصنیف های قدیمی و خاطره انگیز موسیقی ایران، و ضربی خوانی، و همینطور از فرم های موسیقی سیاه بازی و با به کار گیری دستگاه ها و آوازهای ماهور، همایون، افشاری استفاده شده است.

در صحنه نبرد دو شخصیت، از فرم تعزیه با اشعار و ملودی های خاص فرم تعزیه، برای صحنه های عشقی و مونولوگ ها، از آواز بیات اصفهان و ملودی های خاطره انگیز قدیم بهره برده شده و همینطور در بخش های اندوهناک از ملودی های مناسب دستگاهی با فاصله گذاری های لازم، استفاده شده است.

آنچه از موسیقی نمایش طربنامه شهر خیال، شنیده می شود، تلفیقی از تمامی فرم های مورد استفاده موسیقی ایرانی، موسیقی نمایش های سنتی، موسیقی تعزیه و... است.

با توجه به محدودیت های مشخصی که برای موسیقی و اشعار وجود دارد، سعی شده است تا بیشترین هماهنگی و همخوانی با متن هر صحنه را داشته باشد.

طربنامه شهر خیال در سالن ارغنون واقع در خیابان نوفل لوشاتو، بعد از چهار راه رازی، کوچه زیبا، عمارت ارغنون اجرا می شود.

ساعت نمایش 19 و زمان کلی نمایش یک ساعت است.

نویسنده: رضا کلانتری

 

چرا وقتی هیچ تازگی از موسیقی در جشنواره نیست آن را دنبال کنم؟

یک پژوهشگر موسیقی با بیان اینکه سال ۱۳۹۲ آخرین باری بوده که اجراهای جشنواره موسیقی فجر را دنبال کرده است، گفت: چرا وقتی هیچ تازگی از موسیقی در این جشنواره نیست، باید آن را دنبال کنم یا اجراها را ببینم؟ جشنواره موسیقی هم باید مثل جشنواره فیلم فجر هر سال نسبت به سال گذشته الگوپرداز باشد.

هوشنگ جاوید در گفت‌وگو با ایسنا، درباره عملکرد در جشنواره موسیقی فجر بیان کرد: در یک دوره از جشنواره فیلم فجر یک فیلم سینمایی مطرح می‌شود و دوره بعدی جشنواره موجی از فیلم‌ها جریان پیدا می‌کند و شاهد فرآیند و الگوی نویی می‌شویم اما در جشنواره موسیقی فجر چنین چیزی وجود ندارد. این که فردی در فروش آلبومش ضرر کرده است و به او بگوییم ۱۰۰ میلیون بگیر برو کارَت را روی صحنه اجرا کن، آیا حمایت، یارانه دادن یا کمک محسوب می‌شود؟ چه تعریفی می‌توان از این موضوع داشت؟

او ادامه داد: این موضوع در ساده‌ترین شکلی در بین هنرمندان به ویژه بخش جوان بدبینی به وجود می‌آورد و ممکن است آنها فکر ‌کنند در این زمینه باند بازی وجود دارد. یعنی خود دستگاه دولتی دهان نقد تند و اتهام را باز می‌کند که این کار درستی نیست و باید درباره چنین مسائلی به شکل جدی فکر شود.

این مدرس دانشگاه درباره حضور تقریبا هرساله برخی از گروه‌های بخش موسیقی اقوام در جشنواره موسیقی فجر، اظهار کرد: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در حال حاضر به طور مستقیم وارد برگزاری جشنواره نمی‌شود و کار را به بخش‌های دیگری مثل خانه موسیقی سپرده است. من نمی‌دانم خانه موسیقی چه کسی را مسوول انتخاب بخش موسیقی اقوام و نواحی کرده است اما به نظر می‌رسد تلاشی برای اینکه این جشنواره فاخر برگزار شود، وجود ندارد.

جاوید ادامه داد: به نظر می‌رسد بیشتر به سمت برگزاری جشنواره آماری و نمایشی می‌روند. من در سال‌های ۱۳۸۰ تا ۱۳۸۱ با برگزاری جشنواره موسیقی آئینی که برای برگزاری آن به هزار بلا دچار شد، این طور برداشت کردم که وزارت ارشاد به اهمیت پژوهش و هدفمندی جشنواره‌ها توجه ندارد و قصدش فقط برگزاری جشنواره است.

یکبار به یک نوازنده محلی ۶۰ کاست دنا جایزه دادند

او با بیان اینکه متاسفانه این روند تا کنون ادامه پیدا کرده است به همین دلیل بسیاری از کارهای پژوهشی مغفول مانده است، افزود: باید یک دبیرخانه فعال از یک جشنواره تا جشنواره بعدی فعالیت کند و کار پژوهشی انجام شود نه اینکه تعطیل باشد و با نزدیک شدن به زمان جشنواره بودجه‌ای برای آن تعیین شود و بر اساس همان بودجه، گروه‌هایی آن را به هر صورت برگزار کنند و در نهایت هم آماری از آن ارائه شود. هدف از چنین جشنواره‌ای اعتلای موسیقی و ارائه موسیقی‌های نویی که مربوط به فرهنگ انقلابی باشد، نیست.

جاوید بیان کرد: از چند گروه برجسته شهرستانی که مبلغ کمتری بگیرد و هنر خوبی هم داشته باشد، برای حضور در جشنواره موسیقی فجر دعوت می‌کنند. بخشی هم با عنوان رقابتی ایجاد می‌کنند که هیجان نیز داشته باشد. چند گروه شرکت می‌کنند، داوری انجام می‌شود، جایزه‌ای می‌دهند و می‌روند. اوایل که حتی برای جایزه آن هم فکر نشده بود. به تاریخ جوایزی که در طول جشنواره موسیقی فجر داده شده، نگاه کنید. یکبار به یک نوازنده محلی ۶۰ کاست دنا جایزه دادند. دوربین عکاسی، تلویزیون هم از جایزه‌های دیگری بود که در دوره‌های اول جشنواره موسیقی فجر پرداخت می‌شد.

سال‌هاست که هدف گمشده است

او اضافه کرد: حتی در سال‌های گذشته در چند دوره‌ای که با نشریه «آهنگ» که در طول جشنواره چاپ می‌شد، همکاری داشتم، متوجه شدم که اطلاعات این جشنواره آماری است و اعتلا بخشی در آن جایی ندارد، سالهاست که هدف گمشده است. این جشنواره هر سال به شکلی برگزار می‌شود که بیشتر سبک آماردهی دارد. در واقع برای آنکه دهه فجر به عنوان شادی انقلابی شناخته شود، جشنواره موسیقی فجر برگزار می‌شود. اگر هدفمندی در این جشنواره صورت می‌گرفت این طور نمی‌شد.

این مدرس دانشگاه با بیان اینکه این جشنواره از سال‌های ۱۳۷۸ تا ۱۳۸۴ اسیر دعوت از گروه‌های بزرگ شد، گفت: برگزار کنندگان جشنواره سراغ گروه‌هایی که موسیقی خوبی به بازار عرضه کرده بودند، می‌رفتند، مبلغی به آنها پرداخت می‌کردند تا بتوانند آثار خود را در جشنواره فجر اجرا کنند. این افراد از راه عرضه سی دی و کاست و برگزاری کنسرت درآمد داشتند و شرکت در جشنواره فجر هم درآمد مضاعفی برای آنها به همراه داشت. سپس برگزار کنندگان جشنواره اعلام می‌کردند که ما رضایت را جلب کردیم در حالی که تنها برای جلب رضایت هنرمند تلاش شده بود و کسی به جلب رضایت مردم جامعه توجهی نداشت.

بحث اقتصادی مشکل دوم جشنواره موسیقی فجر

جاوید با بیان اینکه بحث اقتصادی جشنواره موسیقی فجر مشکل دوم آن است، اظهار کرد: اگر روی جشنواره و استراتژی بهره‌گیری از آن درست عمل می‌شد، نیاز به این نبود که برخی از گروه‌ها مرتب تکرار شوند. اگر در استان‌های مختلف مثل بوشهر، خراسان، گیلان گَشتی بزنند می‌توانند گروه‌های موسیقی خوبی در بخش اقوام پیدا کنند که رقیب گروه‌های دیگر باشند.

او اضافه کرد: مشکل ما این است که در جشنواره موسیقی فجر استراتژی برای تبلیغ  و هدفمندی آن به شکلی که باید و شاید وجود ندارد. در حال حاضر جشنواره موسیقی فجر چه هیجانی دارد؟ اگر هدف اعتلای موسیقی ایرانی است که این کار با فروش بلیت انجام نمی‌شود. جشنواره موسیقی فجر باید پایگاه جدی برای جذب توریست خارجی ایجاد کند اما تا کنون فکری در این باره نشده است. از طرفی باید برای بیننده داخلی هم فضای استقبال ایجاد کنند که باز هم برای آن فکری نشده است.

به گفته این پژوهشگر موسیقی صرف اینکه به سفارتخانه‌ها نامه بنویسیم که چنین جشنواره‌ای در حال برگزاری است و شما هم از آن دیدن کنید کار عجیب و غریبی نیست.

جاوید افزود: باید این جشنواره از نظر تبلیغ، طراحی و اجرایی قدرت پیدا کند تا بتواند گروه‌های خوب داخلی و جوان را جذب و برای حضور آنها در جشنواره‌های بین المللی صحنه‌ای ایجاد کند اما این خصلت در این جشنواره نیست و صرفا یک جشنواره اجرایی و آماری است. باید در جشنواره موسیقی فجر فضای استقبال مردم نیز فراهم شود.

فاتحه موسیقی کشور را یک شبه خواندند

او به پرسشی درباره اینکه پیشنهاد شما برای فراهم شدن چنین شرایطی چیست؟ پاسخ داد: پیشنهاد دارم اما ترجیح می‌دهم سکوت کنم زیرا وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی بیش از آنچه فکر کنید به پژوهشگران جفای سنگینی کرده است. یکبار آقایی بحث اقتصاد هنر را بدون هیچ تعریف و برنامه ریزی مطرح کرد و فاتحه موسیقی کشور را یک شبه خواندند و حالا باید پاسخگو باشند.

این مدرس دانشگاه گفت: نه تنها من بلکه دوستانم و پژوهشگران دیگر هم در این زمینه طرح دارند اما چرا باید طرح خودمان را مطرح کنیم؟ ما نیازی نداریم که خودمان را  مطرح کنیم. من دیگر خسته شده‌ام و ترجیح می‌دهم در فضای دانشگاه تدریس کنم، با هر سختی و بدبختی که شده است، کتابم را چاپ کنم و نان از فضل خداوند و همت بازوی خودم بخورم.

جاوید با بیان اینکه باید جشنواره موسیقی فجر درباره اینکه چه کاری انجام می‌دهد، فکر کند، افزود: چرا باید انتخاب گروه‌ها در جشنواره به جایی برسد که یک عده تکرار و عده دیگری محروم شوند. چه کسانی صحنه را برای معرفی گروه‌ها آماده می‌کند؟  آیا معرفی گروه‌ها به صورت علمی – پژوهشی صورت می‌گیرد یا با روابط دوستانه انجام می‌شود؟ من  واقعا دلم می‌سوزد. هزینه کلانی هر ساله صرف می‌شود اما هیچ تاثیر در موسیقی جامعه ندارد و متاسفانه حرکت‌های دیگر هم به همین شکل است. برای مثال در بخش جنبی به یک اثر چند جایزه می‌دهند. کجای این موضوع داوری است؟ واقعیت این است که از جاهایی، سفارش‌هایی می‌شود.

با هزینه‌هایی کمتر از جشنواره می‌توان در کشور هیجان ایجاد کرد

او اعلام کرد: من برای موسیقی کشورم تاسف می‌خورم که چرا به این سمت و سو کشیده شده است. با هزینه‌هایی کمتر از جشنواره موسیقی فجر می‌توان شور و هیجان را در کشور ایجاد کرد و به جای آنکه این جشنواره را صرفا در پایتخت اجرا کنند، می‌توانند دستکم در هفت شهر بزرگ کشور برگزار کنند. سیستان و بلوچستان و بسیاری از استان‌های دیگر در زمان جشنواره از موسیقی فجر بی نصیب هستند. زمانی هم  که جشنواره‌هایی در استان‌ها دیگر برگزار می‌شود، گروه‌هایی را به استان‌ها می‌فرستند که گاهی اوقات اسفناک است.

این پژوهشگر موسیقی ادامه داد: چندین بار در جشنواره موسیقی فجر که در استان‌ها برگزار شد، ‌گروه‌های شرکت کننده، البته به جز چند گروه بومی که قابل احترام هستند، دیدم که واقعا جای تاسف دارد. گروه‌هایی روی صحنه حضور پیدا کردند که مدعی بودند اما یک کوک درست گروهی نداشتند و زمانی هم دلیل آن را پرسیدم، توضیح دادند که باد سردی از بالای صحنه نفوذ می‌کرد، به همین دلیل ساز ما از کوک خارج شد، در حالی که می‌توانستند وسط کار سازشان را کوک کنند و کارشان را درست پیش ببرند. شاید مردم متوجه نا کوک بودن ساز آنها نشوند اما یک نوازنده تا چه اندازه در ارائه درست نغمه تعهد دارد؟

باید بودجه جشنواره را به هفت استان بزرگ ایران تقسیم کرد

جاوید اظهار کرد: نکته مهم  این است که باید بودجه جشنواره فجر را به هفت استان بزرگ ایران تقسیم کرد و سال آینده هم این هفت مقصد را تغییر داد تا فرهنگ سازی در حوزه موسیقی به شکل صحیحی انجام شود. اینکه از چند گروه خارجی در هتل‌های آن چنانی با پول بیت المال پذیرایی شود و در نهایت هم هیچ دستاورد و اثر گذاری برای موسیقی کشور نداشته باشد، به چه دردی می‌خورد؟

این مدرس دانشگاه بیان کرد: پنج سال پیش یک سال نوازنده‌ای که در بلوارهای فرانسه می‌نواخت را به جشنواره فجر دعوت کرده بودند که با دستگاه‌های مختلف صدای عود دربیارود و عربی بزند، آیا این کار، هنر است یا بازی با موسیقی! همان استادانی که ردیف جلو نشسته بودند و این نوازنده خیابانی را تشویق و تایید می‌کردند، شاگردانشان را که در دانشگاه این اداها را دربیاورند، شماتت می‌کنند. وقتی جماعت مخاطب پشت همین استادان که اکثر دانشجویان موسیقی هم هستند چنین چیزی را می‌بینند، تشویق می‌شوند که همان بازی‌ها را در موسیقی ایرانی انجام دهند و این آسیب از صحنه جشنواره موسیقی فجر شروع می‌شود. 

وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی:

موسیقی در ایران جهت‌گیری درستی دارد

وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی با تاکید بر وجود جهت‌گیری صحیح موسیقی در ایران، اظهار کرد: البته اشکال‌هایی در موسیقی ما وجود دارد که باید در جهت رفع آن‌ها برآییم.

به گزارش ایسنا، سیدرضا صالحی امیری - وزیر ارشاد - در حاشیه برگزاری آیین رونمایی از سامانه انتشار و دسترسی آزاد به اطلاعات، با بیان این‌که سیاست وزارت ارشاد، تقویت حوزه موسیقی و در عین حال، نظارت بیشتر است، گفت: تاکید ما در توسعه موسیقی، مبتنی بر نیازهای جامعه و همزمان اعمال نظارت برای کاستن و حذف حواشی است.

او ادامه داد: ما معتقدیم موسیقی در ایران جهت‌گیری درستی دارد، اما مواردی دارای اشکال است که باید در جهت رفع آن‌ها برآییم. چارچوب نظارت بر موسیقی، آیین‌نامه مصوب و قانونمند دارد. گروه‌های نظارتی نیز به وظایف خود عمل می‌کنند.

صالحی امیری با اشاره به پیگیری‌های وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات، حوزه معاونت مطبوعاتی و رسانه‌ای و کمک سایر دستگاه‌های ذی‌ربط، گفت: سامانه دسترسی آزاد به اطلاعات، امروز رونمایی شد و این اتفاق آغاز یک حرکت جدید است، زیرا از جمله شاخص‌هایی که برای دولت‌ها و حکمرانی خوب تعریف می‌کنند، دسترسی آزاد به اطلاعات است.

وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی با اشاره به پیام رونمایی از این سامانه، اظهار کرد: این سامانه نشان می‌دهد مردم صاحب اطلاعات و دولت امانتدار اطلاعات مردم است. ما براساس قانون و باورهای جامعه اسلامی معتقدیم، مردم حق دسترسی به اطلاعات دارند و ما موظفیم زمینه‌ها و بسترهای لازم دسترسی را فراهم کنیم.

وی با بیان این‌که این کار با مدتی تحقیق همراه بود، افزود: با همت وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات و سایر نهادها، امروز این سامانه راه‌اندازی شد، در آینده‌ای نزدیک نیز ارزیابی عملکرد دستگاه‌ها به اطلاع ملت خواهد رسید.

صالحی امیری بیان کرد: از امروز می‌توانیم رسما اعلام کنیم، یکی از اهداف انقلاب اسلامی که دسترسی آزاد همه ملت بدون محدودیت به اطلاعات بود، فراهم شده و آن چیزی که در گذشته به‌عنوان رانت یا دسترسی محدود به اطلاعات بود، امروز برداشته شده است و ما شاهد فصل جدیدی در دموکراسی و مردم‌سالاری خواهیم بود.

وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در پاسخ به سوالی مبنی بر وجود محدودیت‌هایی در مسیر دسترسی آزاد به اطلاعات، گفت: آن چیزی که در این سامانه انجام شد، در چارچوب قانون است. ما مجاز نیستیم براساس تفسیر شخصی خود، اقدامی انجام دهیم. قانونگذار چارچوب را تعریف و کمیته‌ای را برای تدوین آیین‌نامه مشخص کرده است و جلساتی برای آن تشکیل شده که نهایتا نرم‌افزار و سخت‌افزار آن توسط وزارت ICT به سامان رسیده است. امروز بیش از هر زمان، به آغاز کار نیاز داریم و بعد از آن، ارزیابی عملکرد و این‌که اگر اشکالی وجود داشت، نسبت به رفع آن اقدام شود.

آیا میدانید

  • چه سازی را برای یادگیری موسیقی انتخاب کنیم؟

    چه سازی را برای یادگیری موسیقی انتخاب کنیم؟

      چه سازی را برای یادگیری موسیقی انتخاب کنیم؟ (نکته: این نوشته، برای کسانی است که در انتخاب ساز مردد بوده و نیاز به راهنمایی دارند). شاید نخستین پرسش برای کسی که، ایده و آشنایی با موسیقی ندارد، و قصد یادگیری موسیقی داری این باشد: چه سازی را انتخاب کنم؟ انتخاب ساز، کاملا سلیقه ای است، و انتخاب ساز، در واقع انتخاب و دنبال کردن سلیقه فرد و برداشت شخص از موسیقی است. برای انتخاب ساز به منظور یادگیری موسیقی، چند عامل نقش مهمی دارند که به آنها اشاره میکنیم: سلیقه و علاقه فرد به صدای سازی که یا دیده، یا صدایش را شنیده، و آشنایی هرچند اندک نسبت آن ساز دارد. شکل ظاهری ساز نیز نقش به سزایی در انتخاب دارد. کسی که آشنایی چندانی با موسیقی ندارد، برای شروع نوازندگی و انتخاب، به شکل ظاهری ساز نیز نظر دارد. سبک و کاربرد ساز یکی از مهمترین نکات در انتخاب ساز است. در واقع کاربرد ساز در سبک های موسیقی پاپ، کلاسیک، سنتی و... میتواند یکی از مهمترین نکات در انتخاب ساز باشد. مشورت و راهنمایی صحیح، می تواند راه بسیار خوبی برای انتخاب ساز باشد. ولی در نهایت، خود شخص است که تصمیم گیرنده نهایی است. چند توصیه…

از ما بپرسید

  • چگونگي برقراري ارتباط نوازنده با مخاطب روي صحنه

    چگونگي برقراري ارتباط نوازنده با مخاطب روي صحنه

    چگونگي برقراري ارتباط نوازنده با مخاطب روي صحنه برقراری ارتباط نوازنده در حین اجرای زنده، با شوندگان حاضر در سالن، مبحثی بسیار جدی و جالب است که برای تحلیل و چگونگی و راه های مختلف برای تاثیر گذاری بیشتر آن نیاز به نوشتاری مفصل دارد که به زودی در مورد آن، در این سایت بحث شده و نوشته هایی برای خواندن شما عزیزان آماده و عرضه خواهد شد. بیست و هفتم خرداد هشتاد و نه  

درباره ی موسیقی هنری ایران

logo persian004 موسیقی هنری ایران، نخستین روزنامه الکترونیکی روزانه موسیقی ایران

همکاری: پیام به این شماره تلگرام
09226521131